Sırat ve Şefaat

SIRÂT VE ŞEFAÂT

Sırât Köprüsünden Geçme Hususunda İnsanlar Îmân ve Amellerine Göre Farklılık Arz Ederler. Onlardan Kimi Şimşek Gibi, Kimi Rüzgâr Gibi, Kimi Küheylan Hızı ile Geçer. Kimi Yürüyerek Geçer. Kimi Yüzüstü Sürünerek Geçer. Kimi Yüz Yılda Geçer. Sırât Üzerinden Geçecek En Son Kişi Bin Yılda Geçer.

Sırât Üzerinde Ayağı Kayacak Olanların Çoğu Kadınlardır.

[Hâdimî.]

Hadîs-i Şerif:

Şefaâtim, Ümmetimden Büyük Günâhları Olanlar İçindir.

Bu Hadîs-i Şeriften Anlaşılan Şudur; Sâlih Ameller İşleyen İtaâtkâr Mü’min Şefaâte Muhtaç Olmaz. Çünkü Onun Sermayesi Vardır. Bu Sermaye İtaâttir. İtaâti ile Kurtulur. İsyânkâr ise Şefaâte Muhtaçtır. Zirâ O, Müflistir. Dünyâda Bunun Misâli, Sultânın Yanında Vezire Şefaâtçi Olan Ahmaktır. Fakir Günâhkâra Şefaâtçi Olan da Hikmet ve Edep Sahibidir.

Hâsıl-ı Kelâm, Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimiz, Günâhkârların Şefaâtçisi ve Âlemlere Rahmettir.

Rasülullah Aleyhisselâtû Vesselâm Efendimiz Dört Kişiden Dördüncüsü Olarak Şefaât Eder; Cebrâil Aleyhisselâm, İbrahim Aleyhisselâm, Sonra Mûsâ veyâ Îsâ Aleyhisselâm, Daha Sonra da Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem’dir. Kimse Rasül-i Ekrem Aleyhisselâm’dan Daha Çok Kişiye Şefaât Edemez. Sonra Melekler, Sonra Sıddîklar, Sonra da Şehidler Şefaât Ederler.

Bir Rivâyete Göre Müezzinler de Şefaât Edeceklerdir.

Hadîs-i Şerif:

Ömer Radiyallâhû Anh’ın Rivâyet Ettiği Hadîs-i Şerifte Buyuruldu ki; Âlime, “Talebelerine Şefaât Et, İsterse Semânın Yıldızları Kadar Çok Olsun!” Denilir.

Hadîs-i Şerif:

Şehid, Ehl-i Beytinden Yetmiş Kişiye Şefaât Eder. Hacı, Ehl-i Beytinden Dört Yüz Kişiye Şefaât Eder. Kur’an-ı Kerîm Kur’an Ehline, İslâm Müslümanlara, Hâcer-ül Esved de Kendisini İstilâm Edenlere Şefaât Eder.

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..