idris aleyhisselam

[NGB]

İdris aleyhisselam, kavmine, kendi bizzat,
Hikmetli sözler ile, ederdi hep nasihat.
Bir kere buyurdu ki: (Akıllıysa bir kimse,
Hakaret gözü ile bakmaz o, hiç kimseye.
Eğer Hak teâlâdan, gelirse dert, musibet,
Güzelce sabrederek, eylemez hiç şikayet.
Yükseldikçe manevi rütbe ve derecesi,
Çoğalır kendisini hep aşağı görmesi.
İşlediği günahlar, öyle üzer ki onu,
Göremez başkasının, hata ve kusurunu.
Dünya muhabbetini, o, kalbine koymaz hiç.
Malı çoğalsa bile, olmaz onda bir sevinç.
Hem akıllı olanda, olmaz hiç kibir, gurur.
Zira o, tevazuda bulur rahat ve huzur.)
Bir gün de buyurdu ki: (Ahiret ile dünya,
Birbirinin zıddıdır, gelmezler bir araya.
Birini sevindirsen, gücenir ötekisi.
Bir kalpte yerleşemez, iki zıddın sevgisi.

Ölüm uzakta değil, çok yakınınızdadır.
Ölümü uzak gören, kendisini aldatır.
Akıllı o kuldur ki, hazırdır ölüme hep.
Rahat ve müsterihtir, o gayet bundan sebep.)

Buyurdu ki: (Ey insan, sana ne oluyor ki,
Acıktığın zamanlar, olursun çocuk gibi.
Lakin karnın doyunca, değişirsin bu defa.
Bir azgın köle gibi saldırırsın etrafa.

Zaman zaman bilsen de, kendi acizliğini,
Lakin rahatlayınca, unutursun hepsini.
Ey insan, zenginliği malda ararsın, fakat,
Kanaat eyleseydin, ederdin daha rahat.

Size en faydalı şey, kanaat ve rızadır.
Zira gerçek rahatlık, bunlar ile sağlanır.
Hırs ile öfke ise, en kötü iki haslet.
Bu ikisi, insana olur büyük felaket.)

Buyurdu: (Cömertliği, mal azken de yapınız.
Ve gücünüz varken de, suçu bağışlayınız.
Akıllı'nın her işi, hep kendi lehinedir.
Ahmak ise, ne yapsa, yine aleyhinedir.

Ey insanlar, Allah'a ibadet eyleyiniz.
Ve O'nun kullarına, çok merhamet ediniz.
Hayır ve şer, herbiri, Allah'tandır muhakkak.
Lakin hayır işlerden, razıdır cenâb-ı Hak.

Her nimeti, Allah'tan bilirse eğer kişi,
Ne büyük seadettir onun böyle bilişi.
Zerre kadar iyilik yapsa insan bir kula,
Kavuşur ahirette, elbet karşılığına.
Kötülük yapar ise, bulur kötü karşılık.
O, gayriye değil de, kendine eder yazık.)
Ve yine buyurdu ki: (Başkasına eziyyet,

Mü'mine yakışmayan, en fena bir meziyyet.
İyi kul, öncelikle, kulluk yapar Rabbine.
Yardım eder durmadan, acizlerin derdine.)

Gece gündüz devamlı, İdris aleyhisselam,
Ölüm ve ahireti, düşünürdü her zaman.
Kabir azabı ile, Cehennem şiddetini,
Düşünüp, çok yapardı Hakk'a ibadetini.

Her taati, göklere yükselirdi muhakkak.
Hazret-i Azrail de, ona hayran kalarak,
Rabbinden izin alıp, girdi insan şekline.
Geldi İdris Nebi'nin, bir gün ziyaretine.
Girip, sohbet eyledi onun ile evinde.
Lakin geri dururdu, yemek vakitlerinde.

Yemekle alakasız görünce İdris onu,
Sual edip öğrendi, Azrail olduğunu.

Buyurdu: (Ey Azrail, ruhumu şimdi al da,
Ölümün acısını tadayım bu dünyada.)
Hazret-i Azrail de, izin alıp Rabbinden,
Alıp, iade etti ruhunu ona hemen.

Sual etti sonra da, bunu İdris Nebi'ye:
(Ya İdris, bunda senin maksadın neydi?) diye.



Buyurdu: (İstedim ki, bu acıyı bileyim.
Rabbime, daha fazla ibadet eyliyeyim.)

Ve dedi: (Ey Azrail, bir ricam vardır yine.
Şimdi de çıkar beni, buradan gökyüzüne.


Bu gün ben göreyim de Cehennemi, Cenneti,
Daha fazla yapayım, Rabbime ibadeti.)
Azrail, Rabbimizden izin alıp, o ara,
O gün İdris Nebi'yi, çıkardı semalara.

Buyurdu: (Ey Azrail, Malik'e eyle de arz,
Cehennemin içini göstersin bana biraz.)
Açtı o da kapıyı, Hakk'ın müsadesiyle.
Gösterdi Cehennemin içini tamamiyle.
Görünce İdris Nebi, Cehennem ateşini,
Korku ve dehşetinden, kaybetti kendisini.
Kendine geldiğinde, buyurdu ki: (Şimdi de,
Görmeyi istiyorum, Cennetin içini de.)

Rabbinden izin alıp, açtı Rıdvan Cenneti.
Girip, gördü içerde akıl almaz nimeti.
Azrail arz etti ki İdris'e sonra yine:
(Haydi çık, ileteyim, seni dünya evine.)

İdris aleyhisselam, buyurdu ki o zaman:

(Rabbim emretmedikçe, artık çıkmam buradan.)

O böyle buyurunca, Hak teâlâ bu defa,
Bir melek gönderdi ki, baksın bu ihtilafa.

Evvela Azraili, dinledi hakim melek.
Sonra İdris Nebi'ye, sordu tazim ederek.

O dedi ki: (Ey melek, buyurdu ki Rabbimiz:
"Elbette ki ölümü tadacaktır her nefis."
Ve yine buyurdu ki bizlere cenâb-ı Hak:
"Her nefis, Cehennemden geçecektir muhakkak."



Ayrıca buyurdu ki: "Bana imanı olan,
Cennetime girerse, artık çıkmaz oradan."
Ben de ölümü tadıp, Cehennemden geçmişim.
Ve imanlı olarak, bu Cennete girmişim.
Mâdem ki Hak teâlâ, eyledi böyle ferman,
O emir vermedikçe, artık çıkmam buradan.)

Melek, hayret içinde arz etti: (Ya ilahi!
Meselenin hallinde, aciz kaldım ben dahi.)
Rabbimiz buyurdu ki: (Haklıdır bunda İdris.
Çıkmasın Cennetimden, ona ilişmeyiniz.)

[NGB]

Şit aleyhisselamın, torunlarından idi.
Ona, Hak teâlâdan otuz sahife indi.
O idi kalem ile, ilk defa kitap yazan.
O idi terziliği, dünyada önce yapan.
Adı Ahnuh ise de, İdris geçer Kur'anda.
Çok kitap okuması, sebep oldu buna da.
Uzun boylu, nur yüzlü ve iri kemikliydi.
Gözleri güzel olup, doğuştan sürmeliydi.
Gür sakallı ve zarif, ahlakı güzeldi pek.
Ve ağır konuşurdu, acele etmiyerek.
Ekseri sükut eder, lüzumunda söylerdi.
Yürürken öne bakar, çok tefekkür ederdi.
Peygamber olmadan da, yapardı çok ibadet.
Lakin kendi kavminin, bozuktu hali gayet.
Âdem ve Şit Nebi'nin gösterdikleri yoldan,
Ayrılıp, her günahı yaparlardı korkmadan.
Büsbütün dalmışlardı, oyun ve eğlenceye.
Hiç lüzum görmezlerdi, ibadet eylemeye.
Ve lakin Hak teâlâ, bütün bunlara rağmen,
Onları, azabiyle helak etmedi hemen.
İçlerinden İdris'e, Cibril'i göndererek,
Bildirdi doğru yolu, suhuflar indirerek.
Peygamber olur olmaz, İdris Nebi, kavmini,
Toplayıp, tebliğ etti dinin emirlerini.
Buyurdu ki: (Ey kavmim, mabud, Allahtır ancak.
Ve sadece O vardır ibadet olunacak.
O'nun emirlerine yapışın ki şimdiden,
Yarın kurtulasınız, Cehennem ateşinden.
Dünya muhabbetini, sokmayın kalbinize.
Zira o, sebep olur azaba girmenize.)
Kendisi çok ibadet ederdi bizatihi.
Ve her gün okuyordu, onikibin tesbihi.
Çoktu hem ünsiyeti, bazı melekler ile.
Bilirdi bir çoğunun isimlerini bile.
Melekler, gurup gurup yanına gelirlerdi.
Onun ile oturur, hasbihal ederlerdi.
Hatta vazifeleri, işleri her ne ise,
Gelir ve söylerlerdi, hep hazret-i İdris'e.
O, çok gösterdiyse de, harika ve mucizat,
Yine de iman eden az oldu ona fakat.
O da yanına alıp, inanan mü'minleri,
Sonunda hicret edip, terk eyledi o yeri.
Nil nehri kenarına gelince, eyleştiler.
Burasını beğenip, o yere yerleştiler.
Yetmiş iki ayrı dil vardı kavmin içinde.
İdris Nebi, bunların bilirdi hepsini de.
Yüz ayrı şehir kurup, yaptı çok harp aleti.
Cihad edip, her yere yaydı ilmi, hikmeti.
Hak teâlâ izniyle, fen, tıp ve matematik,
Mevzuunda, kavmine bilgiyi o verdi ilk.
Yıldız ve gezenler hakkında da o yine,
Enteresan bilgiler verir idi kavmine.
Yani astronomi üzerinde çok derin,
Malumatı var idi, hem İdris Peygamberin.
O, fen ilimlerini, çok iyi biliyordu.
Bunları, Hak teâlâ ona bildiriyordu.
Zira insanoğlunun, çok olsa da zekâsı,
Yine zordu o günde, bunlara ulaşması.