Mirac'ın ertesi günüydü..

Hâce-i Âlem Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimiz Mi’râcdan Geldi. Ertesi Gün Seâdet Hânesinden Çıkıp Bir Câriye Gördü. Arkasında Bir Un Çuvalı Var, Durmaz Ağlar.

▬ “Niçin Ağlarsın?”

Buyurdu. Câriye:

▬ “Bir Kâfir Efendim Var. Beni Değirmene Gönderdi. Ben Hastayım. Bunu Götürmekten Âcizim. Dinlenerek Götürüyorum. Geç Kaldım. Şimdi Korkarım ki, Varınca Beni Döver.”

Dedi. Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimiz:

▬ “Hiç Korkma! Ben de Seninle Gelip, Sana Bir Şey Yapmaması İçin Söylerim.”

Buyurdu. O Çuvalı Bana Ver Deyip, Mübârek Arkasına Aldı. Yola Koyuldu. Câriye:

▬ “Çabuk Gitme, Ben Yürümeğe Kâdir Değilim.”

Dedi. Rasül Aleyhisselâm:

▬ “Benim Elbisemden Tut. Senin Murâdınca Yürüyeyim.”

Buyurdu. O Kimsenin Kapısına Gelip Çaldı. Bir Yahudi Dışarı Çıkıp Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimizi Görünce:

▬ “Seni Bu Yerlerde Kimse Görmemiş idi. Ne Sebep ile Geldin?”

Dedi. Rasül Aleyhisselâm Câriyenin Hâlini Anlattı. Yahudi:

▬ “Sen Dün Gece Mi’râca Vardın mı?”

Dedi. Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimiz:

▬ “Evet, Lâkin Nereden Bildin?”

Buyurdu. Yahudi:

▬ “Lütfeyle, Burada Bir Miktar Dur...”

Deyip Cümle Kavim ve Kabilesini Çağırdı. Kavmi Toplanınca Tevrât’ı Açtı ve Kavmine Hitâben, “Âhir Zaman Nebîsinin Bir Nişânı da Odur ki, Mi’râcdan Döndüğünün Ertesi Günü Bir Kâfirin Câriyesinin Çuvalını Arkasına, Mühr-ü Nübüvvet Üzerine Koyup Götürür...” Dedi. Rasülullah Sallallâhû Aleyhi ve Sellem Efendimize Dönerek, “Senin Peygamberliğine Yakînim Tam Oldu. Durmak Câiz Değil!” Deyip, O Ânda Kelime-i Şehâdeti Okudu. Orada Hazır Olan Cümle Kabilesi de Îmân Getirip Müslüman Oldular. O Tevâzu Berekâtıyla Yüzlerce Kişi İslâm’la Şereflenmiş Oldu.

[Altıparmak Peygamberler Tarihi]

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..