Celladının gölgesinden Hakikatin Nuruna..

Bazen insan kendisini yaralayana değil o yaranın içinde uyandırdığı duyguya bağlanır
Celladına aşıksın sözü işte tam burada başka bir anlam kazanır
İnsan bazen kendisini inciten kişiyi değil onun içinde açtığı kapıyı sever
Çünkü bazı insanlar hayatımıza sevgi vermek için değil içimizde sevginin ne olmadığını göstermek için gelir
Kalbe düşen duygu her zaman insanın seçimi değildir
Fakat o duyguyla nereye yürüyeceğini seçmek insanın iradesidir
Aşk kalbe geldiğinde insanın elinde değildir
Fakat aşkın insanı nereye götüreceği insanın elindedir
Eğer aşk seni kendinden uzaklaştırıyor
Onurunu küçültüyor
Zulmü normalleştiriyor
Seni korkunun içinde tutuyor
Sana Allahı unutturuyorsa
Orada aşkın kendisini değil aşk sandığın bağı sorgulamak gerekir
Çünkü hakiki aşk insanı esir etmez
Hakiki aşk insanın ruhunu genişletir
Sevdiğinin önünde küçülmeyi değil Hakkın önünde teslim olmayı öğretir
Bir insana duyduğun sevgi seni kendine muhtaç hâle getiriyorsa orada sevginin içine korku karışmış olabilir
Birinin yokluğunda kendini yok sayıyorsan orada aşkın yanında bağımlılık da konuşuyor olabilir
Bir zalimin zulmünü sevgi adına taşıyorsan kalbinin merhameti ile nefsinin teslimiyeti birbirine karışmış olabilir
Hakikat burada ince bir çizgi çizer
Kalbine gelen duyguyu inkâr etme
Fakat o duygunun seni yönettiğini de sanma
Kalp sever
Akıl görür
İrade seçer
Kul ise sonunda Rabbine döner
Belki de bazı aşklar insanın kavuşması için değil uyanması için gelir
Bazı insanlar kalbine girer ve seni kendilerine değil kendine geri gönderir
Bazı yaralar kanatır fakat o kanın içinden eski bir benlik çıkar
Bazı ayrılıklar yıkım gibi görünür fakat insanı kendi ruhunun kapısına bırakır
İşte mecazdan hakikate geçiş burada başlar
Sevdiğin yüzün ardında yüzlerin değiştiğini görürsün
Fâni olana bağlanan kalbin Bâkî olanı aramaya başlar
Ve bir gün anlarsın
Ben sana âşık olduğumu sanıyordum
Meğer sende aradığım şey sonsuzlukmuş
Senin yüzünde aradığım huzurmuş
Senin sevginde aradığım güvenmiş
Senin varlığında aradığım ise Hakkın yakınlığıymış
O zaman cellat da öğretmene dönüşür
Yara da kapıya dönüşür
Ayrılık da uyanışa dönüşür
Çünkü insan artık kendisini yaralayana secde etmez
Yaradanın gösterdiği derse bakar
İslamın özü burada kalbi öldürmek değil kalbi doğru yere teslim etmektir
Duyguyu inkâr etmek değil iradeyi korumaktır
Sevmekten korkmak değil sevgiyi putlaştırmamaktır
Bir kulun kalbinde aşk olabilir
Fakat kalbin kıblesi şaşmamalıdır
Çünkü insanı kurtaran sevginin büyüklüğü değil sevginin yönüdür
Aşk seni Allahın kapısına götürüyorsa rahmete dönüşür
Seni zulme razı ediyorsa nefsin zincirine dönüşür
Seni özgürleştiriyorsa nurdur
Seni kendinden koparıyorsa sınavdır
Ve belki de bütün sırrın en derin yeri şudur
Celladına âşık olduğunu sandığın yerde aslında kendi yaranın içindeki aşkı arıyorsun
Yarayı iyileştiren ise cellat değildir
Yarayı açanın da sahibi değildir
Şifanın sahibi Allahtır
Bu yüzden aşkı insanda başlatabilirsin fakat insanda bitirmek zorunda değilsin
Kalbin bir kula yönelmiş olabilir
Fakat hakikatin yönü daima Hakka doğrudur
Ve insan sonunda şunu öğrenir
Beni sana bağlayan şeyi değil beni Hakikate götüren şeyi seviyorum
İşte o an aşk esaretten çıkar
İbadete dönüşür
Ve insan sevdiğini kaybetse bile sevgisini kaybetmez
Çünkü sevginin kaynağını artık fânide değil Bâkî olanda bulmuştur