zikir çekmeyince kötü oluyorum

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] a yandaş gelmiş hoş gelmiş kaç yaşındasın neden böyle düşünüyorsun bilmiyorum kardeşim ama umut etmekten Allah a güvenmekten vazgeçme.elbet güzel günler bir gün gelecek.elinden geldiğince dua et ibadetlerini yerine getir herşey zamanla düzelir

Selamün aleyküm kardeşim şimdi şöyle düşün "bak bu benim düşüncem yanlış düşünüyosam hocalarımız doğrusunu söylesin " küçük bi çocuk olduğunu düşün evinde ailenin yanındasın güvendesin mutlusun sonsuza kadar öyle kalabilirsin bir anda evsiz ailesiz kimsesiz kaldığını düşün ne tepki verirsin ne hissedersin ben söyleyeyim korku endişe özlem hep ağlarsın işte tamda böylesin namazı zikiri ibadeti bıraktığın zaman bedenin ruhun beynin eski huzurunu arar özler şimdi diyeceksin ki namazı kılmaya başlayalı ne kadar oldu iki günde olsa yirmi senede olsa bendenine ruhuna kalbine o huzuru sen öğretmedin ervahta ruhumuz bedenlenmeyi beklerken o muhteşem huzuru mutluluğu ve ilahi aşkı biliyordu zaten dünyada sana bu aşkı unutturan şey senin nefsin şuanda yapman gereken nefsini kendinden ayrı ikinci sen olarak kabul edip bütün duygularında günahlarında hatalarında nefsini karşına koyup ona bakman ve sorman "mecazen " ne istiyor neden istiyor anlaman bunun sana ne faydası var hesaplaman bunu başardığın zaman hayatında çoookk şey değişir @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Allah razı olsun kardesim eyvallah saol varol

Kardeş bende aynı senin durumundayım... Ama şunu da biliyorum ki Rabbim sevdiği kullarının derecelerini artırması için bu yaşananlarin sadece Rabbim den bizler için bir sınav olduğu düşüncesindeyim... Yaşadım ve gördüm... Hâlâ görüyorum...
Bir gün Hazret-i Ömer (r.a.), Peygamber Efendimiz'in hane-i saadetlerine gelmişti. Odanın içine şöyle bir göz gezdirdi.

Her taraf bomboştu. Evin içinde hurma yapraklarından örülmüş bir hasır vardı. Allah Rasulü onun üzerine yaslanmıştı. Kuru hasır, Hazret-i Peygamber (s.a.v.)'in mübarek teninde izler bırakmıştı. Bir köşede bir ölçek kadar arpa unu vardı.

Onun yanında da, çivide asılı eski bir su kırbası duruyordu. Hepsi bu kadardı!.. Arabistan Yarımadası'nın Fahr-i Kainat Efendimiz'e tabi olduğu bir günde, O'nun dünyaya ait mal varlığı bunlardan ibaretti.

Hazret-i Ömer (r.a.) bunu görünce, içini çekti. Kendini tutamadı, gözleri doldu ve ağlamaya başladı. Peygamber Efendimiz (s.a.v.): ''Niçin ağlıyorsun ey Ömer'' diye sordu.

O da:

''Niçin ağlamayayım ya Rasulallah!

Kayser ve Kisra dünya nîmetleri içinde yüzüyor! Allah'ın Rasulü ise kuru hasır üzerinde yaşıyor!..'' dedi. Efendimiz (s.a.v.), Hazret-i Ömer'in gönlünü aldı ve:

''Ağlama ey Ömer!

Dünyanın bütün nimet ve zevkleri onların, ahiretin de bizim olmasını istemez misin!.'' buyurdu.

Cenab-ı Hak, en sevdiği kullarını, en ağır çilelerin çemberinden geçirmiştir.

En büyük mahrumiyet ve iptilaları, peygamberlerine, veli kullarına ve derece derece salih mü'minlere yaşatmıştır. Böylece onlar, ilahi imtihan tecellilerine karşı sergiledikleri "sabır, rıza ve şükür'' haliyle ümmete numune teşkil etmişlerdir. Ayrıca onların bu sabırları, kendileri için de müstesna bir tezkiye ve büyük bir terfi-i derecat vesilesi olmuştur. Şeyh Sadi Hazretleri buyurur: "Senin emrine tabi ve hizmetine amade bir köleye bile lüzumsuz yere ve haddinden fazla öfkelenme. Haddini bil de aşırı gitme!

Zira mahşer günü kölen âzâd olur, serbest bırakılır ve onun efendisi olan sen zincire vurulursan, bu senin için en büyük rezilliktir!..''