Boşluğun en boş kısmındayım. Simsiyahım. Yardım edin

Artvinliyim, dolayısıyla doğanın içine doğdum. Tam bir vahşi yaşam ve hayvan severim. Hayvanlara sesimi bile yükseltmem, gerçekten o derece.

Ben, kainata alışamamış biriyim. Şarkıcı olmak en büyük hayalim. Böyle konser vermek, anlatabiliyor muyum? İlk paramla da annemle babamı hacca yollamak istiyorum. Müzik benim için bir tutku. Ancak şu aşamada zordayım o konuda.
Kendi alanım var, yalnızım zaten aylardır. Sürekli kitap, müzik, kurgu ve duvar yumruklama işi görüyorum.

---------- Post added 03.08.19 at 14:31 ----------

Dostum, asosyal değilim, çok rahat ortama girer ve herkese göre şerbet dağıtırım. Ama ben bilinçli şekilde uzak kalmak istiyorum. İnsan görmek beni yoruyor. Sorun da burada başlıyor

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Bende baba tarafından Artvin'liyim.

Hem insanlardan yorulup kendinle kalmak istiyorsun hem bunu sorun olarak görüyorsun.

Çok benziyoruz.. Sadece ben kendimle barışığım tercihlerimi kabullenip huzurumu yakalıyorum, sanırım sen tercihlerini ya tam olarak kendi iradenle yapmıyorsun ya da çelişkilerini yenemiyorsun.

Herkes herkes gibi olmayı öyle kanıksamış ki, birazcık kalıp dışına çıkan biri olduğunda eleştiri ve baskı hakkını kendilerinde görüyorlar.

''Ne demek bu kadaro kuyup, kendinle kaldığında huzurlu olabilirsin?''

Zarar vermediğin sürece kimseye takılma ve kendine sahip çık.

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Hemşehrim, bazen kendimle de barışıyorum. Atıyorum, kendimi yakışıklı buluyorum mesela bazen. Ya da iyi hissediyorum. Ama çok nadir. Onun dışında bana hiçbir şey yetmiyor. Bakın, dünyayla kafayı yemiş, gözünü hırs bürümüş biri değilim. Ama yetmiyor. Ya cinlerle, perilerle falan sohbet etmem lazım sanırım. Hadimler ya da. Onlar da öyle ha deyince olmuyor. Ya bir de, ben neyi çok istediysem olmadı dostum. Hep yan yattı. Hep hayırlısı demekten de yoruldum. Bıkkınım. Küskünüm, kırgınım ama en çok da kızgınım. Bilemiyorum..