trhakan Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 655112)

Haklısın çok zor kendimden biliyorum. Devamında aksiyete, panik atak ve piskolojik bunalım getiriyor. Ben: 200 defa Subhane robbiyel azim ve 200 Subhane robbiyel ala geçici olarak o anın düşüncesinden sıyırıyor ama ben sayısız defa kelimei tevhid ve Yunus a.s. nin duasında ısrarcı olunca çok rahatladım sana da tavsiye ederim.

Yusufiyeli Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 655111)

Kendinle başka bir insanla etkileşim kuruyormuş gibi konuşmanı sağlamaya çalış. Kendinize adınızla ve ikinci/üçüncü tekil şahısla hitap etmek duygusal bir mesafe yaratıyor çünkü bunu yapmak aslında kendinizle konuşurken başkasıyla konuşuyormuşsunuz hissi uyandırıyor. Örneğin içinizden, Neden bugün iş arkadaşıma bağırdım? diye sormak yerine Neden Erhan (farz edelim ismin Erhan olsun) bugün iş arkadaşına bağırdı? diye sormak gibi.
Mesafeli iç konuşma birinci tekil şahıs zamiri olan "ben"den ikinci tekil şahıs zamiri olan "sen’’e ya da üçüncü tekil şahıs zamiri olan "o"ya geçmek, duygusal mesafe yaratan bir mekanizmayı harekete geçiriyor. Öyleyse mesafeli iç konuşma insan dilinin içine gizlenmiş bir psikolojik hile yazılımıdır. Ve bunu çok çeşitli alanlarda kendi yararımıza kullanabileceğimizi bilmek gerekir. Geçmişte neden beni bu kadar üzdüler yerine adını Erhan varsayarsak geçmişte neden Erhan’ı bu kadar üzdüler diye düşünce kalıbı oluştur.

Mysilence Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 654824)

Selamunaleyküm,
Günlük hayatımda ya da ibadet ettiğim zamanlarda geçmişte yaşadığım ve çok üzüldüğüm bir olay aklıma geliyor. inanın yüreğim o kadar daralıyor ki napacağımı şaşırıyorum. bunun adı vesvese midir bilemiyorum fakat ne olduğnu, nasıl geçeceğini bilen varsa, bana bir yol gösterirse çok mutlu olurum

Koruma Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 655149)

Geçmişteki olumsuzlukların tamamen silinmesini istemek aynı zamanda istiğfar kapısını da kapatma anlamındadır.Yıllar geçse de günahlarımızı terk etsek de arada hatırlamamızın hikmeti bu değil mi?Maneviyatımızın temel taşlarından olan dua,istiğfar ve tazarruda bulunmak.

Kurtlukuyu Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 655152)

Allah yardımcınız olsun. Düşünceleriniz sizi üzen olaylar yerine mutlu eden anılarınıza evrilsin inşallah rabbim ferahlık rahatlık versin. Anlıyorum sizi…
Özellikle namaz kılarken yıllar yıllar önce olan, hiç ama hiç aklımın köşesinden bile geçmeyen, hiç düşünmediğim pişmanlıklarım gözümün önüne film şeridi gibi geliyor sanki hafızamın en ücra köşelerine attığım, unuttuğum şeyleri bana bir güç hatırlatıyor tek tek işkence eder gibi ve hatırladıkça kalbim daralıyor, içimden pişmanlıkla ağlama hissi geliyor namaza devam ediyorum dilim duayı okuyor ama kafam o hatırladıklarıma gidiyor çok derin bir üzüntü duyuyorum…

Mysilence Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 655153)

haklısınız ama insanın acziyeti işte :(




Allah sizden razı olsun çok teşekkür ederim. inanın anlaşıldığımı hissettim yazdıklarınızı okuyunca. zannediyorum bir çaresi yok. Allah akıbetimixi hayreylesin

Kurtlukuyu Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 655159)

Çaresi en başta çaresiz olduğumuzu düşünmemekten geçiyor olabilir. İslamda ümitvâr olmak vardır. Rabbimizin lütfu imanımızı güçlendirmekte şifa buluruz. Namazımızı eksiksiz düzenli kılarsak, zikrimize devam edersek, her adımda rabbimizi anarsak, bol bol istiğfar edip günahlardan sakınırsak, Kuran-ı Kerim ve sünnet çizgisinde bir hayat sürmeye gayret edersek Allah’ın izni ile her gecenin bir sabahı, her kışın bir baharı olduğu gibi bunun da bir sonu vardır elbet…
İbadetlerimizden uzaklaşmak, ümitsiz olmak, hali hazırda olan rahatsızlık hissini artırıp daha kötü ruhi bunalımlara sürükleyebilir.