Halbuki daha dün bugün bize nazar değiyor, "keşke her şeyimiz çok da mükemmel olmayaymış", "biz her seye çocukluğumuzdan beru fazlasıyla sahiptik, hiçbir zaman kimseye malımızla övünmedik" diyordu...

kulaktan dolma bilgilerle yaşadığımız sürece, akletmediğimiz sürece, İblis, malum ırk vasıtasıyla hepimizi teslim alacak haberimiz olsun!

Ben de çok dualar ettim zamanında ama bir gün , Ramazanda bile içki içen birini tanıdım, kendi de derdi "dinler boş iş" diye, genç yaşta çok zengin oldu, evler arsalar, bankada tonla para vs.. inancımı kaybetmesem de bu işlerin dualarla olmayacağını anladım.

Dünya malı, her zaman Allah’ın razı olduğu kula verilmez; bazen imtihan için, bazen mühlet için, bazen de istidrac olarak verilir. Eğer zenginlik hak ölçüsü olsaydı, en doğru insanlar servetle en önde olurdu. Dua ise “istediğim dünyevî sonucu üretsin” diye çalışan bir düzenek değil; kulun Rabbine bağlanmasıdır.

Allah, dünyalığı veriyor ve bakıyor "kulum ne yapacak?"
Verilenler cennete mi cehenneme mi götürür bilinmez...
Nasıl kazandığımız kadar nereye harcadığımız da önemli.
Yoklukla imtihan edilmek çok kötü.
Bollukla imtihan edilmek de kötü. Bollukla imtihan edilenlerin çoğu imtihan edildiklerinin farkında değil.

Yokluk sabrı açığa çıkarır, bolluk ise kalbin hakikatini.

Ömrümce sabırları ve hakikatleri gördüm çevremde...

Peki kardeşim, bütün bunları seyrederken sabırla susanın, hevesle savrulanın; hakikatle yaşayanın, görüntüyle oyalananın arasındaki farkı da seçebildin mi?

Seçtim tabii. Seçilmeyecek gibi değiller.

Parayı ilah edinip zenginliğe güvenenlerin ilahı paradır, putçudurlar. Allah’tan çok parayı severler.

Abdülkadir Geylani Hz. Çok güzel anlatmış .

Bu zaman, ahir zamandır. Bu zamanda çoğu insanların mabudu, paradan ibarettir. Bu zaman insanlarının çoğu, Musa Aleyhisselam’ın kavmine benzedi. Yahudilere benzedi. Onlar, altın buzağıyı kendilerine mabud edinmişlerdi. Bu zamanın insanının altın buzağısı da paradır.

Parayı kendine mabud edinmişsin, Rab edinmişsin. Paraya tapıyorsun. Senin Allah’ın para.
Hükümdarlar, devlet büyükleri ve ikbal sahipleri, halktan birçoğunun nazarında birer ilâhtır.
Dünyevî imkânlar, zenginlikler, sıhhat, afiyet, kuvvet ve kudret, birçok insanların nazarında birer ilâhtır. İnsanların birçoğu, bunlara ve benzeri şeylere taparlar...
Dünya zorbalarına, zenginlerine, firavunlarına ve hükümdarlarına saygı gösterip Allah’ı unuttuğun ve O’na saygı göstermediğin takdirde, senin hakkındaki hüküm de, putlara tapanlar hakkındaki hüküm gibidir. Sen de putuna saygı gösterenlerden olursun. Putlara kulluk etme, onları yaratana kulluk et. İşte o zaman, putlar sana boyun eğecektir.
Sen, namazda iken bile yalan söylüyorsun. Mesela namaza dururken ve gene namaz sırasında, “Allahu Ekber” (Allah her şeyden büyüktür) diyorsun. Böylece yalan söylemiş oluyorsun. Çünkü senin kalbinde, Allah’tan başka bir ilâh vardır. Kendisine güvenip bağlandığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Kendisinden korktuğun ve kendisine ümit beslediğin her şey, senin ilâhındır, taptığındır.
Kendisinde Allah’tan başka bir şey bulunduğu müddetçe, senin kalbin için kurtuluş yoktur. Eğer sen, taşlar üzerinde Allah’a bin yıl secde etsen, değil mi ki kalbinle O’ndan başkasına
yöneliyorsun, sana bu secdeler hiçbir fayda vermez. Mevlâsından başkasını sever oldukça, o kalp için iyi bir akibet yoktur. Allah’tan başka her şeyi kalbinden yoketmedikçe, saadete eremez, bahtiyar olamazsın.