çok büyük imtihanlara uğruyorum

16 saat sürmez. Ama ağır gelir okuyamam diyorsan 3 güne böl.
Lakin Tek seferde okumak daha tesirlidir.

Ağır gelir mi bilemiyorum ama ancak en fazla 3 dakikada okuyabiliyorum vakia suresini. Çalışıyorum okuyamam. 3 günde okumaya çalışacağım

Kadızade Manisalı Abdurrahman Sami Efendinin 1918 yılında basılan Müntehabatı Samiye adlı eser de Ali İmran Süresi 26. ayetini günde yedi (7) kere okumaya devam eden kimseye muhtaç olmaz deniyor.
Ayrıca Vakıa süresi okuyacaksan ki birçok Havas alimi tavsiye etmiştir ara vermeden Arkasından Ali İmran suresi 37. Ayetinin okunması çok daha faydalı olur.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...

hepinizdan Allah Razı olsun. Tavsiyeleriniz için sağolun

Allah Teala Peygamber’ine (s.a.), imtihana tabi tuttuğu kullarından karşılaştıkları belalara sabredenleri, sıkıntılardan dolayı sızlanmayıp “inna lillahi ve inna ileyhi raci‘un” (انّا لله وانّا اليه راجعون) diyenleri müjdelemesini emretmiştir. Çünkü bu ifadede aziz ve celil olan Allah’ın birliğini ve öldükten sonraki dirilmeyi kabul ediş vardır.Denildi ki istirca özelliği Muhammed ümmetine özgü kılınmış, diğer ümmetlere ise verilmemiştir, çünkü geçmiş ümmetlerden bu konuda herhangi bir rivayet intikal etmemiştir. Görmez misin ki Ya‘kūb aleyhisselamın, karşılaştığı zorluklar, belalar ve oğlu Yusuf’tan ötürü çektiği üzüntülere rağmen bu ifadeyi kullandığı nakledilmemiş fakat “vah Yusuf’um!” cümlesini kullanmıştır. Geçmiş ümmetlerde böyle bir ifade bulunsaydı diğerleri gibi ortaya çıkmış olacaktı. Bu da istircaın Muhammed ümmetine has olduğunu göstermektedir. Nihai gerçeği bilen Allah’tır. İbn Abbas’tan (r.a.) şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Allah, bir musibete uğrayıp da “inna lillah ve inna ileyhi raci‘un” (انّا لله وانّا اليه راجعون) diyen kimsenin sıkıntısını giderir, akıbetini hayırlı kılar ve kaybettiği kimsenin yerine memnun kalacağı hayırlı birini lütfeder”.Sabır kaybettiği şeyden ötürü nefsi sızlanmadan alıkoymaktır. Zaten kaybolanın tamamı aziz ve celil olan Allah’a ait olup insanlar nezdinde emanet konumundadır. Başkasının olan bir şeyin elden çıkmasına feryat etmenin de bir anlamı yoktur. Cenab-ı Hakk’ın şu buyruğuna bakmaz mısın: “Elinizden çıkana üzülmeyesiniz ve Allah’ın verdiği nimetlerden dolayı şımarmayasınız diye.”[Hadid suresi 23. ayet] Allah bu beyanı ile elimizden çıkan şeye üzülmemizi yasaklamıştır, çünkü gerçekte o bize ait değildir. Bunun yanında lütfettiği imkanlardan ötürü de şımarmamızı yasaklamıştır, bunlar da hakikatte başkasınındır. Başarıya ulaştıran sadece Allah’tır.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...

Ne mutlu! Mümin olarak, Cenab-ı Hakk'a böyle sevdiği kul olarak kavuşmak ne kadar güzel bir şey!
Dünya imtihanını başaranlara cennatü aliyat var. Nice cennetler, cennette köşkler ve gözlerin görmediği, kulakların işitmediği, kimsenin hayal bile edemediği, tasavvur bile etmekten çok daha yüce, çok daha fazla nimetler var. "Biz O'na döneceğiz." Orada mümin için elem yok, saadet-i ebediyye, ebedi saadet var. Dünyadaki sıkıntılar imtihandır. O'na döneceğiz. Orada rahat edeceğiz. Sabrettiğimiz için orada Cenab-ı Hak mükafatlandıracak.
Inna lillah ve inna ileyhi raciun. "Biz Allah'ın kullarıyız, Allah'ın mülküyüz, Allah'ınız. Biz O'na döneceğiz.
Çok derin anlamlar taşıyan, çok güzel bir söz. Kadere rıza ve teslim olmak, Allah'ın hükmüne itiraz etmemek, edebini muhafaza etmek, olayları sabırla karşılamak ve sarsılmamak var.
Trabzon’da camii imamı Zekai Hocamız vardı. "Zekai La yetezelzel" derdi. Soyadı Sarsılmaz'dı; La yetezelzel, "sarsılmaz" demek.
Mümin, Zekai Hocamız gibi sarsılmaz olmalıdır. Mümin, olaylar karşısında sarsılmaz. Bilir ki Allah'tan geliyor, imtihandır, sabrederse mükafatı vardır.., Ahirette elem keder yoktur, hepsi bu dünya hayatındadır. Dünya hayatında böyle olduktan sonra insan bunu tabii karşılar.
Hastaneye giden bir insan, doktora "iğne yapma!" der mi? Biliyor ki hastanede iğne olacak. "İlacı içmeyeyim." der mi? Biliyor ki hastaliginin geçmesi için acı da olsa ilacı içecek. "Ameliyat etmeyin beni!" der mi?
Demez, çünkü iyi olmak için razı olarak hastaneye gider.
İşte o sabredenler ki kendilerine bir musibet isabet ettiği zaman, "Biz Allah'ın kullarıyız. Olabilir, bunlar dünya hayatının, kaderin cilvesidir, Rabbimizin takdiridir. Biz O'na döneceğiz. Ahiret var, ahirette mükafat var; elem keder yok. Ahiret hayatı olması büyük müjde." derler.
Bu söz çok mühim sözdür, buna "istirca❞ deniyor. İstirca, musibetin karşısında; Inna lillah ve inna ileyhi raciun, demektir.
Istirca, raciun kelimesiyle ilgili olarak isimlendirilmiş. Orada istirca, karşılıyor. Cenab-ı Hakk'a dönmeyi ifade ediyor. Döneceğini düşünüyor, cenneti ve mükafatı düşünüyor; sabrediyor. Cenab-ı Hakk'ın kullarını imtihana hakkı olduğunu, bunun uluhiyyetinin şanı olduğunu biliyor.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...