o halde şunu oku


Sultanü’l-Ârifîn Bayezid-i Bistâmî hazretleri buyurmuşlardır ki:
“Benim zamanımda İslâm içinde kümelîn-i evliyâdan yetmiş bin ka*dar veli var idi. Onların mâdûnunda çok veliler vardı.
Lâkin o asrın kutbu henüz keşfe erişmemiş ümmî bir haddâd idi ki
gece gündüz evlad u iyâlinin nafakası için dükkânında demircilik sanatı ile meş*gul idi. Ben ise hayrette kalmış idim. Sırr-ı kudbiyyet nedir ki bu ka*dar velilerden birisine verilmeyip te bir ümmî ve henüz dîde-i basî*reti küşat olmamış bir haddâda verildi, diye taaccüp ettim. Bir gün o haddâdın dükkânına vardım.
Selâm verdikten sonra haddâd yanıma gelip elimi öptü ve benden dua istedi.
Ben ona dedim ki:
“Ben senin ayaklarını pûs edeyim. Sen bana dua et.”
Cevapta o zat buyurdu ki:
“Fakat sana dua etmekle benim derdi derûnum teskin olmaz.”
Ve tekrar o zata dedim ki:
“Acaba derdiniz ne ola? Bizlere haber verse*niz belki çaresine bakarız.”
O zat buyurdular ki:
“Acaba rûz-ı mah*şerde bu kadar kulların hâli nice olur?” deyu ağlamaya başladı. Derdi derûnu bana dahi tesir edip beraber ağladık.
O vakit sırrıma nida olundu ki kutublar
“nefsî nefsî” diyenlerden değildir “ümmetî ümmetî” diyenlerdendir.
Hemen kalbimdeki hayret ref’ olunup bil*dim ki bu zatların istîdâdı başkadır.
Bunlar kalb-i Muhammedî üzere vâki olup mazhar-ı hakîkat-ı Muhammediye olmuşlar. Lâkin o hâlde henüz keşif hâli zuhur etmediğinden kutub olduğunu bilmiyordu. Kendisinden sordum ki:
“Halkın muazzeb olmasından size ne?”
bu*yurdular ki:
“Ey birader, benim hamîr-i fıtratım âb-ı şefkat ve mer*hametle bir derece yoğrulmuş ki eğer bütün insanların günahını bana yüklenip onları affeyleseler memnun olurum.” Ondan sonra kendi*siyle bir haylice sohbet eyledim. Namazda okumak için benden bil*mediği bazı sureler öğrendi. Lâkin benim batınım feyz-i Rabbanî ile öyle doldu ki kırk senede tahsil edemediğim dereceleri o mecliste tahsil eyledim. O vakit bildim ki sırr-ı kudbiyyet başka bir mânâdır. Ne ilim ile ne de kesret-i amel ile husule gelir şey değildir.”

Cenâb-ı Hak şöyle buyuruyor:
ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْت۪يهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَل۪يمٌ

“Bu, Allah'ın, dilediğine verdiği lütfudur. Allah'ın lütfu ve ilmi geniş*tir.”
Maide Sûresi, Âyet 54

Ledün dediğiniz bir okyanustur. Derin ve uçsuz bir deryadır. Büyüklüğü kadar özel ve hasdır.
Ledün ilmi ondan bundan öğrenilmez.
Ledün kalbe gelir denir yalnıştır. Kalbede gelmez.
Ledün ilmini öğreneceksen evvela hızırı bulacaksın. Öğretmeye yetkisi olan yalnızca o dur. 7 başlı evliya olsa öğretmeye yetkisi yoktur.
Ledünden önce çok basamak vardır.
O basamaklara basmadıysan biraz zor ulaşırsın tepelere.
Ben oldum diyen olmamıştır der üstadlar.
Çalış daha vaktin var.

Burada demircinin ledün ilmine sahip olduğuna dair bir malumat yok bilakis demirci kendinin de kutup olduğunu bilmiyor ledün ilmi olsa elbette bilirdi üstelik keşfide açılmamış Şeyhin elini öpüyor.

heh iste bazen kisi ne oldugunu bilmez, bizde o kişinin hangi makamda oldugunu bilemeyiz, mesela ahmed hudai ks. ebdal oldugunu kim söyluyor,

bir önceki mesajda ebdalden daha üstte olan makamlari saydin bende ona misal verdim , şimdi her kutbun ledun bilmedigini soyluyorsun, bir karar ver. konumuz ledün ilmi mi yoksa ahmed hudai ks makamı mi yoksa ondan daha üst makamda olanlar mi?

tüm evliyalarin üstü abdülkadir geylani ks. dir ve bu ittifakla kabul edilmistir
fakat yaninda ahmed el rufai ks. ile hac vazifesi yaparken , ahmet el rufai ks. hz. nebinin elini öptü,
geylani ks. öpemedi,
her ikiside zamanın kutbuydu, ama evliyanin en üstündekine el öpme nasip olmadi
hulâsa kime neyin nasip olacagini Allah CC bilir

Ladikli Ahmed Hüdai hazretleri 7 lerdendi

Ebdal olduğunu Tahir hoca r.h söylüyor
Konu ledündü, ilmi olmayan şeyhlerin çoğu nakıs dememle
Ahmed ağa hz örnek verdiniz
Bende kendisi mürşidi kamil değildi, nakıs dı da demedim
Zahiri ilmi olmayan Zülcaneheyn olamaz dedim, demirci kıssasını yazdınız.
Her kutup ledün bilmez de demedim.
Burada da kendinden alt mertebedeki kişinin elini öpemesi ve keşfi olmaması kendi makamından haberdar olmayışıyla bu zat ilmi ledün sahibi denilebilir mi?

A geylani ks hz kendi zamanındaki velilerin başıydı
Kendinden önceki velilerin ve kendinden sonra gelen velilerin en üstünü değildi.

Bütün velilerin üstüdür kendisi

"Ayağım bütün velilerin boynu üzerindedir "
Abdülkadir Geylani

Ben oldum piştim ben biliyorum ben şuyum ben buyum diyenden birşey olmaz tasavvufta ben yok

Şeyh Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri “kuddise sirruh”, (Bu iki ayağım bütün Evliyânın boynu üzerindedir) buyurmuştur. (Avârif) kitabının sâhibi olan Şihâbüddîn hazretleri, Ebünnecib-i Sühreverdî hazretlerinin talebesi idi. Onun terbiyesi ile yetişmişti. Ebünnecib hazretleri de Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinin talebesi ve çok yakın olanlarından idi. (Avârif) kitabında, kendini beğenmeyi gösteren böyle sözlerin büyüklerden, ilk zamanlarında sekr hallerinin sonlarına doğru söylenmiş olduğu bildirilmektedir. (Nefehat) kitabında, Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinin üstadlarından olan Hamad-i Debbasın bir sözü yazılıdır. Firaset ile buyurmuş ki, (Bu acem oğlunun ayakları, kendi zamanındaki Evliyânın hepsinin boynu üzerinde olacaktır). Görülüyor ki, bu sözü söylemesi emrolunmuştu. Bütün Evliyânın boynu üstünde olduğunu söylemesi lazımdı. Her ne olursa olsun, bu mübarek zatın sözü doğrudur. İster sekr kalıntıları ile söylemiş olsun, isterse söylemesi emredilmiş olsun, mübarek ayakları kendi zamanında bulunan Evliyânın hepsinin boynu üzerinde idi. O zamanki Evliyânın hepsi, onun ayakları altında idi. Fakat, şunu anlamalıdır ki, kendi zamanındaki Evliyâ böyledir. Daha önce gelmiş olan ve daha sonra gelecek Veliler, bu sözün dışında kalmaktadır. Hammadın yukarıda yazılı olan sözünde de ayakları, kendi zamanındaki Evliyânın hepsinin boyunları üzerinde olduğu bildirilmektedir. Bağdatta bir gavs vardı. Abdülkâdir-i Geylânî ve İbnüssakka ve Ebu Saîd Abdullah bunu ziyarete gittiler. Gavs, firaset ile anlayarak, Abdülkâdir-i Geylânîye dedi ki, (Seni Bağdatta minbere çıkmış ve bu iki ayağım bütün Velilerin boyunları üzerindedir dediğini görüyorum ve senin zamanındaki Evliyânın, sana karşı boyunlarını indirdiklerini, böylece senin büyüklüğünü, üstünlüğünü bildiklerini görüyorum). Bu gavsin, bu sözünden de anlaşılıyor ki, Geylânînin sözü, yalnız kendi zamanındaki Evliyâ içindir. Şimdi de Hak teâlâ bir kimsenin gözünü açarsa, o gavsın gördüğünü o da görerek, o zamanın Evliyâsının boyunlarının Geylânînin ayağı altında olduğunu anlar.

Bu söz başka zamandaki Evliyâ için değildir. Daha önceki Evliyâ için, nasıl olabilir ki,
Ashâb-ı kiram “aleyhimürrıdvan” da bunların içindedir. Ashâb-ı kiramın, Geylânîden daha üstün oldukları meydandadır. Geylânînin zamanından sonra gelen Evliyâ da, bu sözün içine nasıl girebilir? Çünkü, Resûlullahın “aleyhi ve alâ alihissalatü vesselâm” ahir zamanda geleceğini müjdelediği ve halifetullah dediği hazret-i Mehdi, bu Evliyânın içindedir. Ülül’azm Peygamberlerden olan hazret-i Îsâ “alâ nebiyyina ve aleyhissalatü vesselâm” Sabikundandır. Bu İslamiyete uyacağı için, Peygamberlerin sonuncusunun Ashâbından olacaktır “aleyhi ve aleyhimüssalavâtü vetteslîmât”. Bu yüce Peygamber, Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinden elbette katkat daha yüksektir.

Belki de, bu ümmetin sonda gelenlerinin üstünlüğünü bildirmek için, O Server “aleyhi ve alâ alihissalavâtü vetteslîmât”, (Önce gelenler mi, yoksa sonra gelenler mi daha iyidir bilinmez) buyurdu. Sözün kısası, Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinin velâyeti çok şanlıdır. Derecesi pek yüksektir. Velâyet-i hassa-i Muhammediyeyi Sır latîfesi yolundan, başından sonuna kadar tamamlamıştır.
Velâyet zincirinin baş halkası olmuştur. Bunu işitince, Abdülkâdir-i Geylânînin bütün Evliyâdan üstün olduğu anlaşılmamalıdır. Çünkü, Velâyet-i Muhammedinin baş halkası olması, Sır yolundandır. Her bakımdan baş halka olsaydı, o zaman üstün olurdu. Şunu da söyleyelim ki, Velâyet-i Muhammediyenin her bakımdan baş halkası olmakla da, daha üstün olmak lazım gelmez. Çünkü bir başkası, Muhammed aleyhisselamın Peygamberliği kemâlâtına vâris olarak daha üstün olabilir. Abdülkâdir-i Geylânî “kaddesallahü teâlâ sirrehül’azîz” hazretlerinin talebesinden birkaçı, kendisini sevmekte taşkınlık yapıyorlar. Hazret-i Aliyi “radıyallahü teâlâ anh” sevenlerin taşkınlıkları gibi aşırı gidiyorlar. Sözlerine bakılırsa, kendisini, geçmiş ve gelecek bütün Evliyâdan daha üstün bildikleri anlaşılıyor. Peygamberlerden “salevâtullahi teâlâ aleyhim ecmaîn” başka kimseyi Abdülkâdir-i Geylânîden üstün gördükleri işitilmemiştir.
İmam-ı Rabbani Müceddidi Elfisani ks

son cümlende tamamen yanıldın demek ki hakikatten haberin yok,
bak bir alinti yaptim güzelce oku
okumadan şunu belirteyim
hz. pir kendinden önce gelmiş , kendi zamanının ve kendinden sonra gelecek olan tüm evliyalarin üstündedir ve naz makamindadir....

ki, ben onun zamanında değilim, nasıl boynumu indiririm. Allah-u Teâla’dan جل جلاله bana azar geldi. ”Ya Cüneyd! Bu iş sana niçin ağır geldi? O, benim mahbubumdur ve habibimin zürriyetindedir. Onun makamı kutup ve evliyalar arasında Habibimin, peygamberler arasında makamı gibidir.” Bütün evliyalar ruhları ve cesetleriyle hazır oldular ve boyunlarını indirdiler onun için ben de boynumu indirdim.
İmam-ı Rabbani Hazretlerinin, Velayet-i Hassa-i Muhammediyye’nin ser halkası olarak vasfettiği Hz. Pir Abdûlkadir Geylani (ks)’nin bu sözünü aktardıktan sonra, bütün evliyanın bu söze icabet etmesi gerektiğini bildirir.
Hz. Pir Abdûlkadir Geylani (ks)’nin bu sözü, onun tasavvuf ve tarikatta kat etmiş olduğu derecenin hem zamanındaki hem de daha sonraki sofiler tarafından yüksek bir kabul gördüğünün sembolüdür.