Yusufiyeli Nickli Üyeden Alıntı
(Mesaj 670314)
1.İlk dört asır içerisinde Kur'an'da tahrif olmadığını söyleyen ilk Şii alimi Şeyh Saduk Ebu Ca'fer Muhammed b. Ali b. Babeveyh el-Kummi 'dir. Şeyh Saduk, indirilen her vahyin Kur'an olmadığını, bunların bazılarının kelam-i kibar kabilinden sayılabileceğini ileri sürmüş ve şu an Kur'an'da bulunmayan öyle çok vahyin indirildiğini, eğer bunlar Kur'an'da mevcut olsaydı, Kur'an ayetlerinin toplam sayısının on yedi bin kadar olacağını söylemiştir. Cebrail'in Hz. Peygamber'e hitaben söylediği, 'Ey Muhammed, Allah sana, yaratıklarıma benim davrandığım gibi davran' şeklindeki ifadelerinin vahiy olduğunu, ama bunların Kur’an olmadığını, eğer Kur'an olsaydı, Kur'an'ın dışında değil içinde olmaları gerektiğini savunmuştur. [Kummi, Şeyh Saduk Ebu Ca'fer Muhammed b. Ali b. Babeveyh, Risaletu'l- I'tikadati'l-İmamiyye, (çev. Ethem Ruhi Fığlalı), Ankara 1978, s. 100-101. Benzer görüşlere yer vererek bu fazlalıkların Kur'an'dan sayılamayacağını söyleyenlerden biri de günümüz Şii bilginlerinden Hui'dir. O, bu konuda şöyle der: "Hz. Ali'nin, bugünkü Kur'an'ın sure tertibinden farklı bir mushafının olduğu şüphesizdir. İlim sahiplerince bu konunun kabul edilmiş olması, bu konuda bizleri delil getirmekten müstağni kılmaktadır. Zira şu an elimizdeki Kur'an'da olmayan bazı fazlalıkların o mushafta varlığı doğru olsa bile, bu fazlalıkların Kur'an'dan olduğu ve Kur'an'ın aslında bir tahrife yol açtığı konusunda herhangi bir delil yoktur. Sözün doğrusu, bu zikredilen fazlalıklar, te'vil adı altında tefsir kabul edilirler". Hul, el-Beyan, s. 243.]
Ebu Ca'fer, Şia'nın en mühim kollarından biri olan İmamiye firkasının Kur'an-ı Kerim'e dair akidesini şöyle ifade etmektedir: "İnancımız şudur ki: Yüce Allah'ın, Rasulü Muhammed'e vahyetmiş olduğu Kur'an, iki kapak arasında, şimdi insanların ellerinde mevcut olandır. Bundan fazla değildir. Müslümanların çoğunluğu tarafından kabul edilen sure sayısı yüz on dörttür; ancak bize göre, birer Duha ile İnşirah sureleri ile Fil ile Kureyş sureleri ayrı ayrı sure olmayıp bir sure suredir. Bizim, Kur'an'ın bundan fazla olduğunu söylediğimizi ileri süren bir yalancıdır".[ Kummi, Risaletu'l-İ'tikadati'l-İmamiyye, s. 99. Semerkandi de, önceki alimlerden bazısının Duha-İnşirah ve Fil-Kureyş surelerinin birer sure konumunda olduklarını söylediğini kaydeder. es-Semerkandi, Ebu'l-Leys Nasr b. Muhammed b. Ahmed b. İbrahim, Tefsiru's-Semerkandi (Bahru'l-Ulum), (Thk. Ali Muhammed Muavviz&Adil Ahmed Abdulmevcud& Zekeriyya Abdülmecid), Beyrut 1993, III, 489.]
2. Seyyid el-Murtaza (ö. 436/1044) da Kur'an'da tahrif olmadığını savunanlardandır. Tabresi bu konuda ondan şu rivayeti nakleder: "Kur'an'da ziyade ve eksiltmenin olduğu fikrinin yanlışlığı hususunda ittifak vardır. Ancak bizden ve Haşeviyye'den bir grup, Kur'an'da değiştirme ve eksiklik olduğunu rivayet ettiler. Bizim arkadaşlarımızın gerçek görüşü, bunun aksine olup el-Murtaza'nın da desteklediği görüştür”.[ et-Tabresi, Mecmau'l-Beyan, I, 15.]
3. Ebu Ca'fer et-Tusi: Şia ulemasının sembol isimlerinden ve ileri gelen müfessirlerinden Tibyan Tefsiri'nin yazarı h. IV. ve V. y.y. alimlerinden İmam Şeyh Ebu Ca'fer Muhammed b. Hasan et-Tusi, tefsirinin mukaddimesinde mevcut mushafta fazlalık veya eksiklik olduğu iddialarıyla ilgili olarak şöyle der: “Kur'an'a ekleme yapıldığı ya da bazı bölümlerinin çıkarıldığını söylemek doğru değildir. Çünkü Kur'an'da fazlalık ya da eksiklik olması demek, onun batıl olması ile aynı anlamı ifade eder. Tüm müslümanların kanaati böyledir. Bizim mezhebimizin görüşü bu doğrultudadır. el-Murtaza bu görüşü desteklemiştir. Rivayetlerden de açıkça bu anlaşılmaktadır. Ancak Kur'an ayetlerinden bazısının kaybolduğu ve yerlerinin değiştirildiği ile ilgili olarak pek çok rivayet nakledilmiştir. Fakat bunlar ilim ve amel yönünden bağlayıcı olmayan ahad haberlerdir. Doğru olan bu tür rivayetlere itibar etmemek ve onlarla meşgul olmamaktır”.[ et-Tüsi, Ebu Ca'fer Muhammed b. el-Hasan, et-Tibyan fi Tefsiri'l-Kur'an, (Thk. Ahmed Habib Kusayr el-Amili, Tahran 1409, 1, 3.]
4. Tabresi de aynı görüşe sahip olanlardan olup, onun bu konudaki kanaati şöyledir: "Hz. Peygamber döneminde Kur'an'ın tümünün ezberlenip okunması, onun şu anki haliyle o dönemde cem ve te'lif edildiğine delildir. Abdullah İbn Mes'ud, Ubey b. Ka'b vb. bir grup sahabe Kur'an'ı Hz. Peygamber'in huzurunda birçok kez hatmetmişlerdir. Biraz düşünme ile bunların tamamı, Kur'an'ın kesinti ve dağınıklığa uğramaksızın o dönemde cem ve tertip edildiğini gösterir. İmamiyye ve Haşeviyye'den buna muhalefet edenlere itibar edilmez. Onların bu konudaki muhalefetinin herhangi bir geçerliliği yoktur." [et-Tabresi, Mecmau'l-Beyan, 1, 15.]
Tabresi'ye göre, Kur'an surelerinin sayısı yüz on dört, ayetlerinin toplamı ise altı bin iki yüz otuz altıdır. yegane fark, Draz'a göre Şia ile Ehl-i Sünnet arasındaki Kur'an'i surelere bölme, sureleri numaralama şeklinden ibarettir. Üstelik bu fark Şia fukahasında sadece teorik olarak mevcuttur. Çünkü onların Kur'an-ı Kerim nüshalarıyla Ehl-i Sünnet' inkiler arasında en ufak bir fark dahi söz konusu değildir. Her ne kadar Osman tarafından Kur'an-ı Kerim'den çıkarıldığını iddia ettikleri birkaç kelimeyi zikretmekten zevk alanlar mevcut ise de, bunlar meşru imamın tasdikinden geçmediği için bu kelimeleri mushaflarına ilave etme cür'etini kendilerinde bulamamışlardır.
IV. asırdan VI. asra kadar bu dört kişinin dışında Kur'an'ın ahrif edilmediğini söyleyen beşinci bir kişi çıkmamıştır. Ancak bu dört alimin görüşlerinin, ilk Şii bilginlere ve masum imamlara dayanmadığı gibi sonrakiler tarafından da kabul edilmediği ileri sürülmüştür.
Şii ve Sünni kaynaklarda yer alan, Kur'an'daki bazı ayetlerin eksik olduğu ya da yerlerinin değiştirildiği yönünde ifadeler içeren rivayetler ahad haberlerdir. Bunlar ilmen ve amelen bağlayıcı değildirler. Doğru olan bu tür rivayetlere itibar edilmeyip günümüzde onların okuduğu Kur'an'ın nazar-ı dikkate alınmasıdır. Şiiler de dahil olmak üzere bütün Müslümanlar bu mushafın eksiksiz olduğu hususunda görüş birliği içindedirler. Ümmet içerisinde hiç kimse buna itiraz etmez ve bu tarz iddiaları savunmaz.[ Derveze, el-Kur'anü'l-Mecid, s. 74.]
Şia'nın, özellikle İmamiyye kolunun, Kur'an-ı Kerim'e firka taassubuyla bakması, bazı aykırı fikirlerin ortaya çıkmasına ve bütün Şiilerin töhmet altında bırakılmasına neden olmuştur. Aslında onların Kur'anıyla bizimki arasında hiçbir farkın olmadığı tespit edilmiştir. Ancak onlar yaklaşımlarının temelinde bulunan imamet olgusunu ortaya çıkarmak ve ispatlamak için te'vil edilmesi uygun olmayan ayetleri bile bu konuda delil olarak kullanmaya çalışmışlardır. Şurası bir gerçektir ki bir takım tarafgir haberlerle, tevatüren naklolunmuş olan Kur'an'a noksanlık izafe etmenin hiçbir ilmi dayanağı yoktur.
(Kaynak :KUR’AN’IN METİNLEŞME SÜRECİ ZİYA ŞEN DÜŞÜN YAYINCILIK Sayfa: 300-304)
|
