Kendine yolculuk

insan sürekli tekamül ediyor yani evrimleşiyor, dönüşüyor olgunlaşıyor. Vicdanın sesini daha iyi duymaya başlıyor. Kendisine yapılmasını istemediği şeyleri, başkalarına yapmama konusunda özen ve hassasiyet göstermeye başlıyor. Günümüz insanının pekçok dejenere yönü olmasına rağmen, böyle derin bir hassasiyeti oluşturma yönünde de gelişmediği söylenemez. Eğer öyle olsaydı, bize yeni bir dönemden ve yüksek enerjili bilgelik dolu bir çağa adım atmaya çalışmaktan söz edilmezdi. Bilincimizi ve farkındalığımızı yükseltme kapasitemiz her geçen gün artıyor… Hele şu son günlerde pandemiyle ve toplumda yapılan çeşitli haksızlık olayları ile uyanış hızımızda büyük artış olduğu gözleniyor…
Hergün yaşanan günlük olaylar dediğimiz ve bazen önemsemediğimiz o küçük yaşam olayları, iyi değerlendirildiğinde, hepimize farklı derinlikler katıyor. Kendimiz hakkında bilmediğimiz, farketmediğimiz yönlerimizi tanıtıyor… Bizi kendimize yalan söylemekten ve olmadığımız bir kişiyi oynamaktan vazgeçiriyor. En zor şey, insanın kendine yalan söylemesi ve olmadığı biri gibi davranması, bunun yarattığı sıkışıklık ve depresyon duygusu dayanılmaz olabiliyor ve doktorlar da çare bulamıyor. Hatta fizik bedene yansıyıp, fizik beden üzerinde de çözülmesi zor sorunlara, hastalıklara neden olabiliyor. İçerideki biz ile dışarıdaki biz arasında bir uyum ve denge olması gerektiği için nedenini bir türlü çözemediğimiz bir sorunu uzun yıllar yaşamak zorunda kalabiliyoruz. Bu tip bir sorun karşısında temel neden, bilinçaltına inememek ve bilinçaltının isteklerini duyamamaktır. Yani daha kısacası “Kendine Yolculuk” yapmayı bilememektir…
Geçiş ve uyanış döneminin kadınları ve erkekleri olarak ilk işimiz, kendimize yalan söylememek, içimizdeki kadını veya adamı sevmeyi, olumlamayı öğrenmek olmalı. İnsanlar kendisi olmaktan kaçan ve başkalarına öykünen insanlara saygı duymazlar… Eğer biz istemiyorsak ne kimliğimiz, ne dünyasal kişiliğimiz, ne servetimiz, ne okuduğumuz okullar kendimize saygı duymayı, öğretemez… Kendine saygı duymak:
“Kendini olduğu gibi kabullenmek ve hergün FARKINDALIKLA yeniden yaratmak için coşku ve sevinç duymaktır…”
Bizler hayatta kalmanın otomatik iç güdüsünden; Evrensel Bilgeliğin üniter birlik hissine geçiş yapmaya çalışanlarız… İşimiz kolay değil, affedici, bağışlayıcı olmak,hoşgörmek, karşımızdakini anlamaya çalışmak, empati yapmak, kimseyi yargılamamak geçişimizi kolaylaştırır…Bu geçişi gezegensel olarak yapmaya çalışmak ise en büyük kutlama, en büyük şölen…
Uyanış yani Kıyamet konusuna bir de bu açıdan bakalım lütfen… Hep korkutucu motifleri kullanmak ve bilinçaltına ürkütücü sembollerle yüklemek hiç doğru değil…
Bu büyük değişimin adına, Altın Çağ demek istersek adına Altın Çağda diyebiliriz. İsimlerin önemi yok ama insanın ayağa kalkmak ve kendi ayaklarının üstünde durmak istemesinin derin çok derin anlamları var….
İnsanın farkındalığını yükseltmeye çalışmasından, kendini tanıma, değiştirme, yenileme azminden daha değerli ne olabilir ki?
Sonsuz olanaklı bir bilinç dönüşümü ve devrimi gerçekleşirken, bizler tüm alanlarda "Yüksek Gerçeklere (Yüksek Hakikatlere)" erişmeye çalışmanın sevincini hazzını yaşayabiliriz…Bu dönüşüm ve geçişin zor olması gerekmiyor. Dönüşümümüzü umut, sevinç ve neşe içinde de yapabiliriz…Tercih bizim…
Işığa ve Sevgiye Giden Yolda Birlikte Yürümek ve Kendimize Yolculuk Yapmayı Denemek İçin Beklemeye Gerek Yok…