Ya şafi ile şifa aktarımı

eş-Şâfî, Allah’ın hastalıkları gideren, şifa veren, bozulan dengeyi yeniden kuran, eksik olanı tamamlayan ismidir. Ancak bu isim sadece beden hastalıklarıyla ilgili değildir. Kalbin, aklın, ruhun, ahlakın, toplumun ve hatta varlığın bütün mertebelerindeki “iyileştirme” ve “tamamlama” tecellisini ifade eder.
~Kelime anlamı:
“Şifâ” kökü, Arapçada:
-Hastalığın giderilmesi,
-Eksikliğin tamamlanması,
-Yaraların kapanması,
-Bozukluğun düzelmesi,
-Acının giderilmesi anlamlarına gelir.
Dolayısıyla eş-Şâfî:
“Her türlü eksikliği gideren ve varlığı kemaline ulaştıran” demektir.
Kur’an’daki temel dayanağı
Allah’ın “eş-Şâfî” ismi Kur’an’da isim olarak geçmez; ancak fiil olarak birçok yerde ifade edilir.
En açık örnek:
“Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur.”Şuarâ 26:80
Burada Hz. İbrahim bütün sebepleri kaldırır ve şifayı doğrudan Allah’a nispet eder.
“Kur’an’dan, müminler için şifa ve rahmet olan şeyler indiriyoruz.”İsrâ 17:82
Buradaki şifa sadece beden değil, öncelikle kalp ve ruh şifasıdır.
Hadiste eş-Şâfî
Hz. Muhammed hastaları ziyaret ettiğinde şöyle dua ederdi:
“Allah’ım! İnsanların Rabbi! Hastalığı gider. Şifa ver. Şifa veren ancak Sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Öyle bir şifa ver ki hastalık bırakmasın.”
Burada “Şâfî” ismi açıkça kullanılmaktadır.
~Tasavvufta eş-Şâfî:
İbnü’l-Arabî açısından hastalık yalnız beden hastalığı değildir.
Asıl hastalık:
-Hakkı unutmak
-Kendini bağımsız sanmak
-Nefsin hâkim olması
-Kalbin perdelenmesi
-Hakikatten uzaklaşmaktır.
Bu yüzden eş-Şâfî isminin en büyük tecellisi: Kulun yeniden Hakk’a yönelmesidir.
Çünkü gerçek şifa marifettir.
Varlık mertebelerinde eş-Şâfî
1.Cansız varlıkta
Dengeyi korur.
Atomların düzeni,
kâinattaki fizik kanunları,
yaraların kapanması,
doğanın kendini yenilemesi hep bu ismin tecellileridir.
2.Bitkilerde
Kesilen dalın yeniden filiz vermesi, tohumun yeşermesi,
kurumuş toprağın yağmurla dirilmesi eş-Şâfî’nin eseridir.
3.Hayvanlarda
Yaraların iyileşmesi, kemiklerin kaynaması,
organizmanın kendini onarması bu ismin görünüşüdür.
4.İnsanda
En kapsamlı tecelli burada görülür.
Şifa dört katmandadır:
-Beden şifası
-Akıl şifası
-Kalp şifası
-Ruh şifası
Ruhsal şifa:
Tasavvufa göre insanın hastalıkları:
-kibir
-haset
-öfke
-tamah
-korku
-ümitsizlik
-gaflet
-riya
Bunların tedavisi de eş-Şâfî isminin tecellisidir.
Psikolojik anlamı:
Bugün depresyon, anksiyete,
travma, yalnızlık, anlamsızlık
gibi rahatsızlıklar da insanın iç dengesini bozar.
Kalbin yeniden huzur bulması da eş-Şâfî’nin tecellisidir.
İbnü’l-Arabî’ye göre her ilahî isim kendi hükmünü icra eder.
Bazen el-Kâbıd ismi daraltır.
Ardından el-Bâsıt genişletir.
Bazen el-Mümît öldürür.
Sonra el-Muhyî diriltir.
İşte bu geçişlerin insanda yeniden dengeye kavuşması, eş-Şâfî isminin kuşatıcı tecellisi olarak görülebilir. Hastalık bazen başka isimlerin hükmüyle ortaya çıkar; şifa ise ilahî hikmet içinde dengeyi yeniden tesis eder.
Eş-Şâfî hangi isimlerle birlikte tecelli eder?
-er-Rahmân → Rahmetin kaynağı
-er-Rahîm → Rahmetin sürekliliği
-el-Latîf → İncelikle iyileştirme
-el-Hakîm → Hikmetle tedavi
-el-Muhyî → Hayat verme
-es-Selâm → Esenliğe ulaştırma
İnsan bu isimden nasıl nasip alır?
İnsan eş-Şâfî ismine mazhar oldukça:
-Kırıcı değil onarıcı olur.
-Umut veren biri hâline gelir.
-İnsanların yaralarını sarmaya çalışır.
-Affedici olur.
-Gönül tamir eder.
-Bilgisiyle cehaleti giderir.
-Merhametiyle acıları hafifletir.
Böylece yalnız kendi değil, çevresi için de bir “şifa vesilesi” olur.
Zikir ve tefekkür:
Bu isim genellikle:
“Yâ Şâfî, Yâ Kâfî, Yâ Muâfî”
şeklinde zikredilir.
Ancak tasavvuf açısından asıl maksat sadece lafzı tekrar etmek değil, şu hakikati idrak etmektir:
“Şifa veren ilaç değildir; ilaç sadece sebeptir. Doktor değildir; doktor sadece vasıtadır. Şifayı yaratan yalnız Allah’tır.”
Bu idrak yerleştikçe insan, sebepleri inkâr etmeden onların ardındaki gerçek Müessir’i görmeye başlar. Eş-Şâfî isminin en derin tecellisi de, bedeni iyileştirmenin ötesinde kulun kalbini Hak ile yeniden buluşturmasıdır.