Şimdi bir muharebe yalnızlığı yaşıyorum. Hani savaş bittikten sonra bazıları zafer sarhoşluğu çekerken bazıları bir köşeye geçer ve neler yaşadığını düşünür ya! İşte öyle bir yalnızlık. Çarpışa çarpışa, kanının son damlasına kadar verilen bir savaş bu, yalnızlığa karşı. Gururlu, onurlu ve dürüst kaldığım için itildiğim bir yalnızlık bu. Ben, insanları uzaktan sevmeyi tercih ettim. Çünkü tandıkça görüyordum bencilliklerini, riyakarlıklarını ve iki yüzlülüklerini. Hoş ben de çok dürüst değildim ama en azından kimsenin kalbini kırmıyordum. Yalanlarla süslememiştim kulaklarına fısıldadığım hiçbir cümleyi ve şimdi eminim. Eminim çöptedir şimdi onlara yazdığım yüzlerce şiir. Oysa onları da yalanlarla süslememiştim...
Teşekkürler Sayın @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]