bütün bir hayatı böyle rasyonel kaygılarla yaşamış yaşatmış bir baba figürü
neden çok çocuk yapar (8) ve çocukların eli ekmek tuttuğunda (13-14y)
gelir kapısı olmalarını bekler
yetemedikleri yerde de o çocukları yok olması gereken işe yaramaz bir nefret objesi olarak görür