Bu dünyadaki ömrümüz sınırlı ve sayılıdır. Zaman, sabit hızla akıp giden bir sermayedir. İnsan içinde yaşadığı zamanlardan sorumludur. Onun için insana ibnu’l vakt (vaktin çocuğu) deniliyor. Yani bulunduğu anı en güzel şekilde yaşamasıdır.

Ayeti kerimede vaktini gaflet içinde geçirip yüz çevirenlerin durumu şu şekilde anlatılmaktadır:

İnsanların hesaba çekilecekleri gün iyice yaklaştı; halbuki onlar gaflet içinde haktan yüz çevirmektedirler. (Enbiya, 1)