Yusufiyeli Nickli Üyeden Alıntı

Ayetin doğru anlaşılması için yapılması gereken o bütünlüğünü gözeterek âyeti tevil etmek ve böylece âyetin başı ile sonu arasındaki zahiri uyumsuzluğu ortadan kaldırmaktır. Böylece sihri ayete tecviz ettirmeden meleklerin masumiyetini de muhafaza etmektir. Farklı şekilde anlaşılmaya müsait olan bu âyet, indirildiği tarihsel ortamdan soyutlanması neticesinde birbiriyle tezat teşkil edecek şekilde farklı yorumlanmıştır. Ayetin doğru bir şekilde anlaşılabilmesi için nüzul dönemine gidilerek olgu-nass ve hitap-muhatap diyalektiğinin göz önünde bulundurulması gerekmektedir. Ayetin ana teması Hz. Süleyman'ın hayatını tahkiye etmek olmayıp Hz. Süleyman'ın muhteşem saltanatını sihirle elde ettiğini iddia eden, Medine Yahudilerinin, - insî şeytanların bu konuda uydurdukları efsanelere tabi olmalarıdır. [Bakara suresi ayet 102] Ayet, Hz. Peygamber sihir ve sihirbazlığı eleştirmeye başladığında Hz. Süleyman'ın sihirle uğraştığını, sihrin vahye dayalı meşrû bir bilgi olduğunu savunan Medineli Yahudilere bir reddiye olarak indirilmiştir. Ayet sihir temasını tarihsel olarak birbiri ile alakası olmayan iki farklı olay üzerinden dikkatlere sunmaktadır. Âyetin birinci bölümü Hz. Süleyman'ın sihri kullanarak insanları, şeytanları ve kuşları etki ve tesiri altına aldığını, bu sayede saltanatını elde ettiğini iddia edenlere(Zemahşerî, Keşşâf, c. 1, s. 172.) karşı bir reddiye niteliğindedir. "O Yahudiler Süleyman'ın saltanatı konusunda şeytanların (sihirbaz ve büyücülerin) anlattıklarına uydular." "Süleyman kâfir olmadı" denilerek onların bu meyandaki iddiaları reddedilmiştir.