'Keşke bende de dünyaya en daldığım zamanlarda bile olsa ve ibadet ederek ona daha çok yönelsem.'

Değerli kardeşim böyle bir söz, kalbin tamamen dünyaya teslim olmadığını gösterir. Çünkü insan en çok kaybettiği şeyi özler; demek ki gönlün, ibadetteki yakınlığı ve yönelişteki huzuru hâlâ tanıyor. Dünyaya dalmak kusurdur belki, ama daha büyük kusur bundan rahatsız olmamaktır. Sende rahatsızlık var ki arzu da var. Belki de dönüş, tam burada başlar. Zira Rabbine yönelmek her zaman büyük kırılmalarla olmaz; bazen sessiz bir özlemle, bazen içten geçen bir “keşke” ile başlar. O keşkeyi küçümsemeyin. Nice kapılar, samimi bir iç çekişle aralanır. Rabbim bu hissi geçici bir duygulanma olarak bırakmasın; ibadete meyleden, yöneldikçe huzur bulan, huzur buldukça da sebat eden bir kalbe dönüştürsün.