Nefs insanı Allah'a yöneltir mi?

Bir insanın küçüklüğünden beri içinden çok güçlü bir ses sadece allaha yönelmesini söylüyorsa hayatın akışına kapıldığı anda bile kendine gel rabbine yönel diye telkinde bulunuyorsa böyle bişey olması mümkün mü yoksa bu insanın kendini önemli imiş gibi hissetmesini sağlayan nefsin bir oyunumu oluyor. Sen allaha yönel ilimde istediğini alacaksın gibi bir telkin gerçek olabilir mi yoksa dediğim gibi nefsin oyunlarından birimi.çünkü ne zaman tam anlamıyla da yönelsem hemen aksilikler çöküyor üzerime yani çok karmaşık ayrıca nefs insanı neden allaha yöneltsin demi bide bu var.

Biraz saçma bir soruda olmuş olabilir ama kafam çok karışık nasıl sorarım onu bilemedim bende aklıma geldiği gibi yazdım.

Buna sen karar vermen daha doğru o ses his geldiğinde kibir ve nefis coşuyormu yoksa yaradılış amacı olarak kulluk etmek için geldiğinimi hatırlatıyor kainatta bir toz zerresi olduğunumu hatırlıyorsun bu soruya cevap verirsen senin sorunda cevap bulur.

__________________
“Yâ HÛ ya men HÛ, lâ ilâhe illâ HÛ”

Üstad o his geldiğinde eğer 1 tane bile aksattığım ibadetim varsa kendimi allaha ihanet etmiş gibi hissediyorum küçülüyorum eziliyorum

Bendede aynı şekilde oluyor garip

Bu çok güzel bir şey. İlimde istediğini alma kısmı için bir şey diyemem o belki nefstendir ama Allah'ın kendini sürekli olarak hatırlatması muhteşem. Belki de bizi unutmadığının delili. Keşke bende de dünyaya en daldığım zamanlarda bile olsa ve ibadet ederek ona daha çok yönelsem.

__________________
Taşı havaya atıp kafasını altına tutana ne olur?
To view links or images in signatures your post count must be 10 or greater. You currently have 0 posts.

'Keşke bende de dünyaya en daldığım zamanlarda bile olsa ve ibadet ederek ona daha çok yönelsem.'

Değerli kardeşim böyle bir söz, kalbin tamamen dünyaya teslim olmadığını gösterir. Çünkü insan en çok kaybettiği şeyi özler; demek ki gönlün, ibadetteki yakınlığı ve yönelişteki huzuru hâlâ tanıyor. Dünyaya dalmak kusurdur belki, ama daha büyük kusur bundan rahatsız olmamaktır. Sende rahatsızlık var ki arzu da var. Belki de dönüş, tam burada başlar. Zira Rabbine yönelmek her zaman büyük kırılmalarla olmaz; bazen sessiz bir özlemle, bazen içten geçen bir “keşke” ile başlar. O keşkeyi küçümsemeyin. Nice kapılar, samimi bir iç çekişle aralanır. Rabbim bu hissi geçici bir duygulanma olarak bırakmasın; ibadete meyleden, yöneldikçe huzur bulan, huzur buldukça da sebat eden bir kalbe dönüştürsün.