Alıntı:
patidostu Nickli Üyeden Alıntı
Yok hayır ben hapları kullanmadan önce de hayata karşı bir isteksizlik yani sadece uyuyup uyansam yeterli geleceğe dair bir umudum yok sürekli ağlama krizleri olan her şeyi kafaya takıp yorulan birydim biraz iyi geldi ama haplar ama tam değil tabii ki inşallah zamanla daha iyi olurum. Engelli kadrosunda bir çağrı merkezinde çalışıyorum beş sene oldu ailemle yaşıyorum aile içi SORUNLAR var bir türlü değişmeyen bir abim var sorumsuz olduğu için bütün sorumlulugu bana yükleyen bir ailem var bilmiyorum hayat yorucu…
Benim galiba ruhum öldü vücudum yaşamaya çalışıyor gibi bir şey…
|
Bedeninin yaşaması ruhuna bağlıdır.
Ruh gerçek manada ölmez belki ama ruhunu
Ölü taklidi yapmaya zorlar mecazi anlamda öldürürsen bedeninde ölür.
Ne zaman darlansan evrene kainata bak .
O büyüklük içindeki küçüklüğüne bak.
Kendine boyutunu ve zatını idark et ve sor bakalım kendine ; bu kadar büyük bir evrende küçücük bir hiç olan zatın üzülebilirmi ?
Darılabilirmi ? Kırılabilirmi ?
Sonra birde Allah’ın varlığını ve büyüklüğünü sonsuz kudretini idrak et ve sor kendine;
Ben bu güce isyancı olabilirmiyim? Ben bu güce karşı durabilirmiyim ? Onun bana hükmettiği şeyi reddedebilirmiyim?
Sonrasında Hala üzülmeye devam edebilirsin ama bunlar ruhun için atibiyotikdir.
Antibiyotiği al sonra yine üzül . Bundan sonraki üzülmeler seni hasta etmez.