Şu dünyada ne bir kimse bu kadar sevilmeye değer, ne de bir kimsenin bu kadar sevmeye hakkı var...

Yoktur Karanfil, yoktur...
Saf sevgidir bu.

Yalnız kalmıştı, kimsesizdi ve bir gün çaresiz kalıp gitti, kendini ateşe attı.
Terk etti.
Bundan sonra neler olacağını kendi de bilmiyordu...
Ancak şu vardı ki, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...
Ne kadar sabredeceğini, ne zaman ölümle buluşacağını zaman gösterecekti...

Çünkü sen de benim gibiydin...
Sen de benim gibi seni sevmeyeni sevdin hep.
Sana acı çektireni...
Seni aramayanı, telefonlarına çıkmayanı, çıkınca seninle kötü konuşanı sevdin...
Sen de benim gibi seni incitip üzeni sevdin hep.
Bakışından hissettim bunu...
Beni sevmeyecektin biliyorum...

-alıntı-