Nefsin kusur görmemeye meyli üzerine

Allah korkusu olmaması veye kendini günahsız sanması olabilir mi?

Bu ihtimal de oldukça yerinde görünüyor. Özellikle kalpte murakabe zayıfladığında, insanın kendine karşı toleransı fark edilmeden genişleyebiliyor. Bu da zamanla hatayı küçük görmeye veya kendini olduğundan daha emniyette hissetmeye kapı aralayabiliyor.

Ancak acizane şöyle bir denge de var gibi: Mesele sadece “günahsız zannetmek” değil; bazen insan kusurunu bildiği hâlde onunla yüzleşmeyi erteleyebiliyor. Yani perde kimi zaman cehaletten değil, iç rahatlığı tercih etmekten de kaynaklanabiliyor.

"Ben herkesten üstünüm, akıllıyım" diyenler var. Bunlar kendilerinde asla kusur bulmazlar. Ne yaparlarsa yapsınlar hep kendilerinin dediklerini doğrudur. Yanlış bir şey söylemişse yani kırmışsa hakaret etmişse aşağılamışsa bile "dediysem dedim" derler. Özür dileme ve pişman olma yoktur.

Bu tip hâlleri günlük hayatta hepimiz az çok görüyoruz. İnsan kendini sürekli haklı konumda tutmaya alışınca, zamanla yanlış yaptığında bile geri adım atması zorlaşıyor. Çünkü nefis için hatayı kabul etmek, çoğu zaman o hatayı yapmaktan daha ağır geliyor.

Tasavvuf ehlinin “nefs kendini temize çıkarır” diye sıkça uyarmasının sebebi de biraz bu olsa gerek. Kişi dışarıdan çok güçlü görünse bile, özür dileyememek ve pişmanlık hissedememek aslında içteki katılığın işareti sayılmış.

Tecrübe de gösteriyor ki insan ne zaman “ben de yanılabilirim” kapısını açık tutarsa, hem ilişkileri yumuşuyor hem de kendi iç muhasebesi daha sağlıklı çalışıyor.