Neden yaşamalıyım, amacım ne olmalı?

Öncelikle hepinize güzel detaylı cevaplarınız için teşekkür ederim ben hayat amacını ibadet ve dini işlerde Allah'ın rızasını gözetmek olduğunu gündelik hayatımda anladım ve uygulamatayım fakat sanırım sorun manevi dünyadan maddi dünyaya geçince çok büyük bir anlam kayması ve arayışına girdim yani evet ibadet yapıyoruz Allah'a inanıyoruz kıyamet gününe iman ediyorz ama aynı gün gidiyorum ders çalışıyorum para kazanmak için işler koşturuyorum vs. gibi düyevi işlere gerince orada tam dini bir anlam derin bir mana ile eşleştiremiyorum sanırım bir nefsim var her insanda olduğu için diyorum ki para kazanmalıyım mesela hırslanıyorum acayip çalışıyorum gece gündüz veya başka gündelik işler oluyor onların peşinden koşuyoruz sonra diyorum ki yani ölümlü dünyada bunu yapmalı mıyım ki neden yani

Bir insan uzun bir yolculuğa çıkmış olsa, bu yolculukta kendisine yetecek kadar azık, elbise ve para alır. Akıllı yolcu, menzile varmak için lazım olanı toplar; fakat bütün ömrünü yol kenarındaki pazarlarda daha fazlasını biriktirmekle geçirmez. Çünkü bilir ki asıl maksat pazarda oyalanmak değil, selametle varacağı yere varmaktır.

Dünya hayatı da böyledir. Çalışmak, helalinden kazanmak, maişeti temin etmek yolcunun azık toplaması gibidir. Fakat insan bazen bunun ölçüsünü kaçırır; bir işle yetinmeyip gece gündüz ikinci, üçüncü işin peşine düşer, hırsla kendini yorar. O zaman da bedeni tükenir, kalbi daralır, ibadeti gevşer. Halbuki rızık Allah’ın takdirindedir. Kul sebeplere sarılır, çalışır; ama neticeyi hırsla kendi omzuna yüklemez.

Hatta insan ömrü boyunca asgari ücretle yaşasa, “Ben hiç zengin olamadım” diye üzülse bile, Allah’ın ona takdir ettiği rızık yine bir vesileyle gelir. Bazen ömrünün sonunda beklemediği bir miras kalır, yine nasibine düşen eline ulaşır.

Burda dikkat edeceğin şey helal/haram dengesi ve işini hakkıyla iyi yapmaya çalışmak.

__________________
Hasbiyallâhu ve ni‘mel vekîl.

Değerli kardeşim, senin yaşadığın gaye ile vasıtayı birbirine değdirememe sancısıdır.

Çünkü insan bir yerde şunu fark ediyor:
Secdede her şey çok açık; piyasada, derste, para kazanırken mana bulanıklaşıyor. Asıl düğüm de burada. Zira namazda Allah için olduğunu biliyorsun; ama çalışırken, kazanırken, koştururken bir anda nefs devreye giriyor ve soruyor: “Bunu niye yapıyorum? Sadece daha çok kazanmak için mi?”

Burada çok temel bir ayrım var:

Dünya için çalışmak başka, dünyaya çalışmak başka.

Birincisi kulluğun parçasıdır.
İkincisi kalbin sapmasıdır.

Yani sen ders çalışıyorsan, iş kovalıyorsan, para kazanıyorsan; bu başlı başına manasız değildir. Manasız olan şey, bunları nihai gaye hâline getirmektir. Para, makam, başarı, üretmek, aile kurmak, meslek sahibi olmak… bunların hiçbiri tek başına “hayatın cevabı” değildir; ama hepsi emanet, hizmet, iffet, istiklal, infak, aileyi koruma, insanlara fayda, zillete düşmeme gibi daha yüksek manalara bağlanınca kulluğun içine girer.

Senin içini yoran şey fani olanı ebedî ağırlıkla taşımaya çalışman. Kalp biliyor ki para ebedî değil. O yüzden para “amaç” olunca daralıyor. Ama para “emaneti taşımaya yarayan kuvvet” olunca yerine oturuyor.

Bunun için şu ölçüyü kalbine koy:

İbadet senin yönündür; dünya işleri ise o yön üzere yürürken kullandığın araçlardır.

__________________
Muhammedün Tâcü Ruslillâhi Qâtıbeten, Muhammedün Sâdiku’l-Akvâli ve’l-Kelimi. ﷺ