Karma veya büyük konuşma hakkında

Hepimiz yaşıyoruz benzer şeyleri merak etmeyin.

Çocukluk, gençlik, yetişkinlik ve yaşlılık çağlarında bu geriye dönük geçişler ile ileriye doğru sıçramalar her bireyin duygu durumunda çözülmeye, farkındalığa, olgunlaşmaya fırsat açar.

Kimimiz bu deneyimleri çözümleyerek öğrenir ve iyileşiriz. Kimimiz ise ne yazık ki farkında bile olmaz. Tarif ettiğiniz durumda belli ki siz bir çözümlemeye bir farkındalığa girmişsiniz. Merak etmeyiniz bu olgunlaşma yoludur.

Yunus Emre'nin şu sözünü hatırlayın:

"İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir. Sen kendini bilmezsin, ya nice okumaktır?"


En büyük farkındalık, kişinin kendi nefsiyle yüzleşmesi ve kendini tanımasıdır. İnsanın kendi aczini ve kusurlarını bilmeden elde ettiği bilginin hiçbir faydası yoktur.


Mevlana'nın da şu sözünü hatırlayın;

"Hamdım, piştim, yandım."

Tasavvufi açıdan insanın ruhsal ve manevi olgunlaşma süreci:

Hamdım: İnsanın bilgisizlik, toy ve saf olduğu, nefsinin ham arzularıyla yaşadığı ilk başlangıç halidir.
Piştim: Alınan dersler, eğitimler ve yaşanan hayat tecrübeleriyle nefsin eğitildiği, bilginin ve farkındalığın kazanıldığı olgunlaşma evresidir.
Yandım: Tüm dünyevi hırslardan ve egodan (benlikten) sıyrılıp, ilahi aşka ve hakikate ulaşılan son ve en yüksek teslimiyet mertebesidir.

Kendimden örnek vereyim; annemle aramda ne yaşandıysa şimdi kızlarımla aramda benzer şeyler yaşanıyor, iyisiyle-kötüsüyle.

Azıcık gülün diye daha komik bir hikayemi de aktarayım. Kızlarıma hamileyken çok idealist bir anne olarak aylarca "Bu eve barbie bebek giremez, asla bu tuzağa düşmeyeceğiz, benim kızlarım bu saçma oyuncağa ihtiyaç duymayacak." diye çok büyük konuşuyordum. Tüm ailem, eşim, dostum şahittir. Gelin görün ki kızlar 5 yaşına girdiğinde, evde oyuncak nüfus sayımı yaptığımız bir sabah, listede tam 120 barbie bebek, çoğu sakat, kolu bacağı kopuk, yarısı sahte, yarısının yarısı çift olacak şekilde anlamsız bir popülasyon ile yüzleştim. Öyle büyük konuşmamak lazımmış...

Hayat en çok kendimizle yüzleştiğimiz sürece anlamlıdır.
Üzmeyin tatlı canınızı.
Ve bol bol tövbe edin...