Mahşer günü Allah-u zülcelal kularina genel af verirmi

Ben öyle bir şey demedim. Kast ettiğim şey Allahın Rahmetinden ümitsiz kesmememizdi. Hem namaz kılmayan oruç tutmayan bir insanın zaten iman ile ölmesi çok zor çünkü küçük günah büyüğe, büyük ise küfre götürür. Allah (Celle Celalühü) beni affeder diyip günaha girmeyi ayet ile Allah Celle Celalühü bize yasakladı " O aldatıcı şeytan sizi Allah Celle Celalühü'nun rahmetiyle kandırmasın" Benim amacım her türlü günahı işleyelim nede olsa affediliriz manasında değildi, ne kadar çokta günahımız olsada o Rahmeti İlahiden Ümit kesmememizdi. Siz, Ayeti kerîmede ey haddi aşmış kullarım Allahın Celle Celalühü Rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Çünkü O bütün günahları bağışlar ayetini görünce oh ne güzel ben bütün günahları işleyeyim nede olsa Allah Celle Celalühü çok affedicidir mi dediniz?

ben senin sözun uzerine konustum bak ne diyorsun, iman uzere olunce af edilecegi ümidi varsa, butün günahları af olur,
bu senin sözün, sen kendi sozunden ne anladin


Bir de bir kul ne kadar günahkar olursa olsun iman ile öldüğü taktirde Allah Celle Celalühü'nun kendisini affedeğini ümid ederse bütün günahları aff olunur. "Ben kulumun zannı üzereyim" Sözü bunu anlatır.

__________________
'Muhammedün Seyyidü’l-Kevneyni; / Ve’l-Ferikayni min Arabi’n ve min Acemi' (Muhammed (s.a.v)

Bende ayet yazdım. Ey haddi aşan kullarım Allahın Celle Celalühü rahmetinden ümit kesmeyin çünkü o bütün günahları bağışlar. Bu ayete bakıp ben her türlü harama dalayım diyemiyoruz değil mi! Günahlarımız fazla bile olsa tekrardan dönmeniz gerektiğini anlıyoruz. Siz niye benim sözlerimden sanki günaha teşvik etmişim gibi cevap veriyorsunuz? İnternete bakın onlarca insan diyor ki günahlarım çok fazla ne kadar tevbe de etsem yine o günaha giriyorum pişman oluyorum ama iki gün sonra aynı diyor. Bu adamlara ümitsizlik mi aşılayalım? Nede olsa ben cehennem liğim diyip daha mı beter günahlara dalsınlar? Benim yazdıklarım aman ne de olsa Allah Celle Celalühü affedicidir ben günah işleyeyim anlamında yazılmadı. Aksine bu ahir zamanda ne kadarda günahın olsa tevbe etmeye ümidin olmalı diye yazıldı. Ey nefislerine karşı haddi aşan kullarım Allahın (celle Celalühü) rahmetinden ümidinizi kesmeyin ayetine bakıp -aa baksana ne de olsa Allah Celle Celalühü benden ümidinizi kesmeyin diyor ben şimdi günaha dalayım sonra tevbe ederim anlamı çıkarmak yerine ben günah işledim ama bak tevbe etmem için bir kapı var anlamı çıkarmak gerek bende bunu söylüyorum ama siz ilk yazdığım anlamı çıkarıyorsunuz nedense (Enazından ben öyle anladım)

Ben günahları içinde yüzmeye devam eden insana değil. O günah denizinden pişman olanlardan bahsediyorum yoksa namaz kılmayan oruç tutmayan nede olsa Allah Celle Celalühü affeder kafasını savunmuyorum savunduğum şey adam yıllarca namaz kalmamış ama pişman olmuş dönmek istiyor ben bu adam ne dıyecem? Gelme Allah Celle Celalühü haşa seni affetmez mi dıyecem? Benim savunduğum kısım dönmek isteyenler, pişman olanlar

Elimizden gelen kulluğu yapıp korku ile ümit arasında yaşamak gerekir. Günah deryasında yüzmek değil. Ama adam nefsine uymuş yıllarca günah işlemiş sonra pişman olmuş affedilmek, tevbe etmek istemiş elbetteki adam Allah Celle Celalühü'nun Rahmetinden ümit kesmeyecek.

Ölüm, kabir, mahşer, mizan, sırat, cehennem, cennet
Ümidimiz var lakin korkumuz ağır basıyor. Ya Rabbi biz senin bize bildirdiklerin üzere yaşama gayreti üzerindeyiz, sende bu minval üzere bize muvaffakiyet ver.
Müslümanım demek onu dellillendirmektir. Bu hal üzere Allah'ın rahmetinden ümitliyiz.
Bu kadar uğraşımız son nefeste kabul olunmasını arzu ettiğimiz bir amelimiz uğruna imanımızı kurtarabilmek uğraşıdır.

Her ibadet eden, Cennetlik olmadığı gibi, her günahkâr da Cehennemlik değildir. Cenab-ı Hakkın gazabı düşünülerek ibadetlere güvenmemeli, af ve mağfireti de düşünülerek rahmetinden ümit kesmemelidir! Havf ve reca arasında kalmalıdır.
Hadis-i şerifte buyuruldu ki:
(Allahü teâlâ buyurdu ki: Kulum, göklere ulaşacak günah işlese; fakat rahmetimden ümidini kesmeyip, mağfiret dilerse, affederim.) [Tirmizi]
En mühim mesele imanı muhafaza edip imanla ölebilmektir.
Hazret-i Ebud-derda buyuruyor ki:
Hiç kimse, ölüm zamanında imanının geri alınmayacağından emin olmaz. Sıddıklar kötü akıbetten çok korkarlar. Süfyan-i Sevriyi ağlarken gördüler. (Allahü teâlânın affının, senin günahından büyük olduğunu bilmez misin?) dediler. (İmanla öleceğimi bilsem, dağlar kadar günahım olsa yine korkmam) buyurdu.

Her duası makbul, âlim ve evliyadan bir zat olan Belam-ı Baura, Musa aleyhisselama beddua ettiği için kâfir oldu. Akabinde dili göğsüne kadar sarkıp yapıştı. Kur'an-ı kerimde, dilini sarkıtıp soluyan köpeğe benzetildi. (Araf 176)
Hazret-i Ebu Bekir buyurdu ki:
Allah’tan korkmanızı, havf ile recayı birleştirmenizi tavsiye ederim. Çünkü Allahü teâlâ Zekeriyya aleyhisselamı ve ehl-i beytini şöyle övüyor:
(Hayır işlerinde yarışır, korku ile ümit arasında bize dua ederlerdi.) [Enbiya 90]

Hazret-i Ömer buyurdu ki:
(Eğer dense ki, Cennete yalnız bir kişi girecek, o kişinin kendin olduğunu ümit etmelisin! Yine dense ki, Cehenneme yalnız bir kişi girecek, o kimsenin kendin olacağını zannedip korkmalısın.)

Hazret-i Ali de, (Günahlarım çok, Allah beni affetmez) diyerek ümitsizliğe düşen birine buyurdu ki: (Ümitsiz olma, Allahü teâlânın rahmeti senin günahlarından büyüktür. Rahmeti gazabını aşmıştır.)
Allahü teâlânın rahmetini ümit etmek, kulu Cennete çeken ip gibidir. Havf, yani Allah’tan korkmak ise, Cehenneme düşmemek ve Cennete gitmesi için vurulan kamçı gibidir.

Havf olmazsa kul günahtan sakınmaz. İşlenen her günahta kalp kararır öyle bir hale gelir ki nur-u iman kalpten çıkar ebedi şekavete neden olur. İbadet yapmamak, günahlardan kaçmamak insanın kalbini karartır, zamanla küfre sokar.

Hz. Ebu Hüreyre (ra) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdular:

“Mü’min, Allah katında olan azabı bilmiş olsaydı, hiç kimse cennete göz dikmezdi. Kâfir de Allah katında olan rahmeti bilmiş olsaydı, hiç kimse cennetten ümidini kesmezdi.” [Müslim, Tevbe 23, (2755); Tirmizî, Da'avât 100, (3542)].

Tirmizî, bu hadis hasendir, demiştir.

Bu rivayet, Allah karşısında, müminin koruması gereken edebi veciz şekilde ifade eden hadislerden biridir: Ne cennetliğim diyerek tam ümit ne de artık cehennemden başka yol yok diyerek ümidi kesmek. Aksine eşit derecede hem korku hem ümit içinde olmak gerekir.

Mümin ne kadar çok hayır amel işlese de Allah'ın azabından korku içinde olacaktır. Yine ne kadar çok, ne kadar büyük günah işlese de Allah'ın rahmetinden ümidini kesmeyecektir.