Alıntı:
Raven Nickli Üyeden Alıntı
İnanın sesimi çıkarmıyorum, ben yine olduğum gibi sevgiyle yaklaşıyorum. Asla ona karşı başkalarını içim acısa da savunmadım. Ona hak verdiğim konular çoğunlukta, ben de aynı evde aynı ebeveynlerle yaşadım senelerce öfkeli kaldım ama sonunda anladım herkesin bir nedeni var bu hayatta. Ebeveynlerim de güzel bir çocukluk geçirmemiş o yüzden kimseyi yargılamıyorum haddim değil. Güzel anı olarak hatırlatacak pek bir şey yok maalesef. Olabildiğince aile konusundan uzak durmaya çalıştım. Ama sorun şu ki; daha beni görür görmez iblis görmüş gibi oluyor. Oturup konuştum da nedir? ne yaptım ben mesela çözelim diye. Of çok duygusalsın yok bir şey ne alaka diye geçiştirdi.Tavsiyeniz için teşekkür ederim.
|
Rica ederim ne demek, sen elinden geleni yapmışsın, anlayış göstermişsin, yargılamamışsın. Ama bazen insanlar kendi iç dünyalarında o kadar dolu oluyor ki, dışarıdan gelen sevgiyi bile kabul etmekte zorlanabiliyorlar. Senin varlığın, sessiz duruşun bile belki onun içindeki çatışmaları tetikliyor olabilir. Bunu kişisel algılaman gerekmeyebilir. Bazen çözüm, konuşmaktan çok zamana bırakmaktır. Kendini ihmal etme, ruhunu besle. Karşılık göremesen de sevgide kalmaya devam etmek senin iç huzurun için önemli olabilir.
10.02.25, 22:40
Benzer Konular
Ağaç şeklinde
