![]() |
|
|||||||
![]() |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
|
#1
|
||||
|
||||
|
Ebû’l-Hasan Harkânî Şöyle Anlatır; İki Kardeş Vardı, Bir de Anaları. Her Gece (Nöbetleşerek) Kardeşlerden Biri Annenin, Diğeri Allah’ın Hizmetiyle Meşgûl Olurdu. Allah’ın Hizmetiyle Meşgûl Olan Kardeş, Rabbine Hizmet Ettiği İçin Memnundu. Kardeşine:
▬ “Bu Gece de Allah’a Hizmet Etme Hakkından Benim İçin Feragât Et?” Dedi. O da Şöyle Dedi: ▬ “Peki, Öyle Olsun...” O Gece Allah’a Hizmet Yolunda Başını Secdeye Koydu, Bir Rüyâ Gördü, Bir Ses Dedi ki: ▬ “Kardeşini Affettik, Seni de Onun Hatırı İçin Bağışladık...” ▬ “Ama Ben Allah’ın Hizmetinde, O ise Anne Hizmetinde Bulunuyor, Beni Onun Ameli Vesilesi ile mi Bağışlıyorsunuz?” ▬ “Evet, Öyle! Zirâ Senin Yapmış Olduğun İşe Bizim Hiç İhtiyacımız Yok, Oysa Kardeşinin Yaptığı Hizmete Annenin Mutlak İhtiyacı Var...” [Tezkiretü’l-Evliyâ]
(0 Beğeni)
__________________
Ne senle yaşanıyor Ne de sensiz oluyor Şu garip bomboş dünyada.. |
![]() |
|
|