insan arayıştadır

İnsan;
Kurak bir çölde gezen gezgin misali, suyu bilir, suya susamış ama nerede bulacağını bilmez, arar durur.
İnsanoğlu da bu misal, aşkla özünü arar durur. Bulmak için önüne çıkan yöntemleri dener, o aşkı tekrar yaşamak için.
Her denediği yöntem bir sınav, bir deneyim.
Ondan alacağını alır ama yine bulamaz içini kavuranı. Bu kavuşma arzusuyla başka arayışlara girer.
Karşısına çıkan kendi gibi beşer varlıkların onun içini kavuran bu aşk ateşini söndürecek suyu vereceğini sanır.
Medet umar, beklentiye girer; hadi der, hadi her söyleneni yaptım neden bu içimdeki ateşi söndüremiyorum; daha da alevleniyor, yakıp kavuruyor beni.
Çağrı o kadar büyür ki, artık haykırmaya, yardım edecek başka birilerini aramaya devam eder. O aradıkça sınavlar zorlaşır.
Sınavları geçtikçe olgunlaşmaya başlar. Artık ateşin kavurmasına alışmıştır, sakindir.
Yavaş yavaş anlar ki, o kalbindeki okyanusta çıkılan bu içsel yolculukta herkesin kayığı kendine, kimse kimsenin kayığını kullanamaz. Ancak sınavlardan daha önce geçenler kayığın nasıl kullanılacağını anlatır.
Önce kendi kayığını nasıl kullanacağını öğren. Sadece sen kullanabilirsin ve ancak o zaman kalbinin derinliklerinde seni yakıp kavuran o ateşi söndürmeye gidebilirsin.
En güzele emanet olun.

__________________
Ne senle yaşanıyor
Ne de sensiz oluyor
Şu garip bomboş dünyada..

Rabbin seni yolunu kaybetmiş bir halde buldu da sana yol gösterdi.

Duha Sûresi 7.

Ne de çok yolunu kaybettin değil mi? Şaşırdın, hata ettin, telafisi imkansız hatalar işledin. Ama Rabbin sana yol gösterdi. Bir çıkış yolu gösterdi, bir ışık açtı, bir cevap verdi...

Buhranlar yaşadın, sorunlar, sıkıntılar, yalnızlıklar... Bitmez dedin, çıkmaz dedin, düzelmez dedin, olmaz dedin... Ama ne oldu? Zifiri karanlıktan sabah aydınlığı çıktı, kör kuyulardan pınarlar fışkırdı, kurak topraklar bereketli oldu...

Vefasız bir aşkın peşinden koştun. Aşkını bulamadığın gibi yolunu da kaybettin. Çıkamadın çöllerden, çıkamadın üzüntüden, çıkamadın kalbindeki cezaevinden... Kimse bulamadı seni, kayboldun, yıkıldın... Kimse bulamadı seni ama Rabbin buldu...

Dostların, kardeşlerin, sevdiklerin tarafından dipsiz bir kuyuya terk edildin. Kimseler yoktu, yalnız ve yapayalnız idin. Rabbin seni buldu. Sana yol gösterdi. Kuyudan çıkardı.

Sonra zindanlara düştün belki. Katillerin, hırsızların ve sahipsizlerin zindanlarına düştün. Çıkamazdın eğer Rabbin sana çıkış göstermeseydi.

Kaçtın, kurtulmak istedin... Laf anlamayan, söz dinlemeyen halkından kaçtın. Kurtulduğunu sandın ama karanlık bir gecenin karanlık denizinde bir balinanın karanlık midesine düştün. Azaptan azaba kaçtın. Rabbin seni bulmasaydı kimse bulamazdı seni...

Okulda, ailede, mahallede, işte, fabrikada, şehirde İbrahim gibi tek başına bir ümmet idin. Herkes sen değildi, sen herkes değildin. Kalabalıklar içinde yapayalnız idin. Rabbin sana yol gösterdi de bir ümmet iken, koca bir ümmetin rehberi oldun.

Kimi zaman dağlara vurdun kendini. Kendini aradın kendinden başka kimsenin olmadığı yerde. Bulamazdın kendini eğer Rabbin sana yol göstermeseydi...

Rabbin milyonların içinde yalnız olduğunu gördü. Sana yol gösterdi, sana ümit verdi, sana yalnızlığını giderecek bir eş, bir dost, bir sevgili verdi. Sana kendisini verdi. O vermeyeseydi kendisini, sen görebilecek miydin onu?

Her ne arıyorsan o da seni arıyor... MEVLANA