Topluluk önünde konuşamamak ve acil durumlarda heyecanlanmak

Merhaba arkadaşlar ben topluluk önünde konuşma acil bir durumda çok heyecanlanıyorum. Çözümü nelerdir acaba. Teşekkür ederim şimdiden

Eşiniz varsa onunla yoksa ailenle sohbet et ama sen konuş sakın dinleyici olma

Yüksek ses île roman oku bir odada yada kitap oku tek basina

başlamadan önce heyecan geldi mi 3 defa derin Neşet alıp 3 saniye tutup bırakın. Heyecanin azaldığını göreceksiniz. Elinizde küçük notlar olursa, oraya bakarak da konuşursaniz zamanla geçer.

Ayni sey bendede var. Birde çok gürültülü ortamda konusamiyorum. Ama normalde gorseniz sessiz sakin ortamda bülbül gibi sakiyorum. Kalabalik ortamda asla konusamiyorum. Hele birde ortam cok gürültülü ise

Bende aynıydım!! Utansamda konusdum her seferinde azda olsa konusdum🙏🥰ve şimdi artık gayet rahatım!!

aynanın karşısında yada eşiniz varsa onun karlışında kısa kısa hazırladığınız metinleri anlatarak

Bu tarz şeylerde konuştukça alışılır, başta heyecanlanırsın ama zamanla açılırsın. Konuşmaktan çekinme, kendini dinlemekten ziyade konuşma gerektirecek ortamlara da sok. Bol bol kitap oku.

Acil durumlarda heyecanlanıp paniklersen canını kurtaracak olduğunu öldürürsün.

__________________
Taşı havaya atıp kafasını altına tutana ne olur?
To view links or images in signatures your post count must be 10 or greater. You currently have 0 posts.

Açık söyleyeyim, bu konudan ben de zamanında çok çektim. Ama koyu bir kitap okuruyumdur, hâlâ da öyledir; insanı her yönden acayip geliştiriyor zaten. Bir dönem kitapları içimden değil, hep sesli okumayı denedim. Roman okurken hikayenin gidişatına göre sesime farklı tınılar verdim, sonra çocuklara sesli masallar okudum falan derken o heyecan işini yıllar önce kendi çapımda yendim. O süreçte fark ettiğim ve bizzat işe yarayan diğer pratikler de şunlar:
Ortamda herkesin bakışı birden sana çevrilince kasılmamak elde değil. Karşındakinin gözünün içine bakmak yerine iki kaşının ortasına bakarsan; karşı taraf bunu zaten anlamaz, ama bir rahatlama hissedersin.
Heyecan basınca insan ister istemez içine kapanıyor; "acaba dışarıdan tuhaf mı duruyorum, herkes beni mi izliyor" diye kuruntu yapmaya başlıyor. Aslında elin âleminin seni falan düşündüğü yok ama o an öyle hissediyorsun işte. O kafadaki karmaşadan sıyrılmak için ortamdaki herhangi bir şeye dikkat kesilmek, kafayı başka bir şeye yormak insanı acayip rahatlatıyor; mesela o sıra gözü bardağa, telefona ya da duvardaki bir şeye iliştirince o kafadaki uğultu kesiliveriyor.
Konuşurken bi' an lafı unuttun mu insana basıyor bir panik, hızlı hızlı bir şeyler gevelemeye başlıyor; o da durumu daha beter yapıyor. Hâlbuki dur, sakinçe bir yudum su al ya da "nerede kalmıştım yahu" diye sesli düşün, kimse seni yadırgamaz. Aksine o ufak duraklama ortalığı bir anda sakinleştirir.
Bazen iş o dereceye geliyor ki heyecandan eller titremeye, dizlerin bağı çözülmeye başlıyor. İşte öyle anlarda parmak uçlarını birbirine bastırmak ya da avuçlarını şöyle bir sıkmak gerçekten çok işe yarıyor. Zihnin o içerideki karmaşasından kopup dışarıdaki o ufak fiziksel harekete odaklandığı an, o gergin dalga da yavaş yavaş çekilip gidiyor.

Bir kişiyle göz teması kurup sanki sadece ona konuşuyormuş gibi yap. Tabi bunu karşı cinse yapma. Göz zinası olma durumu var bende buna sebep olmak istemem. Hayırlı günler