Alıntı:
Lilyum Nickli Üyeden Alıntı
Tabi ki de öyle
Ama karakteri olarak o muhasebeyi abartmaya meyilliyim
Bu da sürekli nefsimi kalaylamaya dönüyor bazen çıkartıp dövmek mümkün olsaydı düşüncesi gelmiyor değil
Farkettim ki nefsini azarlasan o ondan da pay alır o kadar sinsi ki insan oğlu düşmanını içinde taşıyor
Nefsini tanıdıkça acizliğinin farkına varıyorsun Rabbim yardım etmese halim nice olurdu
Ölene kadar mücadeleye devam pes etmez isek yeneriz elbet bir gün
|
Bu mücadele hâlinin kendisi bile aslında insanın uyanıklığının tamamen sönmediğini gösteriyor. Zira nefisle hiç yüzleşmeyen kişi çoğu zaman böyle bir iç muhasebeye de girmez.
Şunu fark ediyorum: Nefisle uğraşta bazen sertlikten ziyade süreklilik daha belirleyici oluyor. Anlık yüklenmeler insanı yorabiliyor ama küçük ve devamlı bir dikkat hâli, zamanla daha kalıcı bir farkındalık oluşturuyor.
Neticede insan kendi gücüyle değil, farkında kalabildiği ölçüde yol alıyor. Rabbim bu uyanıklığı diri tutmayı hepimize nasip etsin.