Nefsin kusur görmemeye meyli üzerine

Bu mücadele hâlinin kendisi bile aslında insanın uyanıklığının tamamen sönmediğini gösteriyor. Zira nefisle hiç yüzleşmeyen kişi çoğu zaman böyle bir iç muhasebeye de girmez.

Şunu fark ediyorum: Nefisle uğraşta bazen sertlikten ziyade süreklilik daha belirleyici oluyor. Anlık yüklenmeler insanı yorabiliyor ama küçük ve devamlı bir dikkat hâli, zamanla daha kalıcı bir farkındalık oluşturuyor.

Neticede insan kendi gücüyle değil, farkında kalabildiği ölçüde yol alıyor. Rabbim bu uyanıklığı diri tutmayı hepimize nasip etsin.

Amin cümlemize

Nefsini bilen Rabbini bilir.

Mücadele ettikçe öğreneceğiz düz bir yol değil bazen bir adım ileri iki adım geri oluyor düştükçe daha sağlam kalkacağız İnşAllah

Çok doğru bir noktaya temas ettiniz. Bu yolun düz bir çizgi gibi ilerlemediğini insan biraz yürüyünce daha net fark ediyor. Bazen gerileme gibi görünen hâller bile, aslında insana kendi zayıf yerlerini gösterdiği için ayrı bir ders taşıyor.

Nefsi tanıma meselesi de galiba tam burada derinleşiyor. İnsan her düştüğünde, kendi gücünün sınırını biraz daha idrak ediyor. Bu da kulun dayanağını yavaş yavaş kendinden alıp Rabbine yöneltmesine vesile oluyor.

Rabbim istikametten ayırmadan, düşe kalka da olsa yürüyebilmeyi nasip etsin.

Amin cümlemize İnşAllah