Nefsin kusur görmemeye meyli üzerine

HÂMÛŞÎ Nickli Üyeden Alıntı

İşaret ettiğiniz noktada ciddi bir hakikat payı var. Hakikaten insan çoğu zaman kendi kusuruna bütünüyle kör değil; fakat dikkat ve meşguliyet yönü dışa kaydıkça, o farkındalık diri kalamıyor.

Ancak acizane şunu da eklemek gerekir ki mesele sadece meşguliyet değil. Nefis, çoğu zaman kusuru fark ettikten sonra dahi onu yorumla yumuşatma veya gerekçelendirme yoluna gidebiliyor. Bu da bilinen hatanın bile zamanla iç dünyada etkisini kaybetmesine sebep olabiliyor.

Bu yüzden büyüklerin “nefis muhasebesi” üzerinde ısrarla durması, yalnız hatayı görmek için değil; görülen hatayı içerde savunmaya kalkışan tarafı da fark edebilmek içindir.

Lilyum Nickli Üyeden Alıntı

Tabi ki de öyle
Ama karakteri olarak o muhasebeyi abartmaya meyilliyim
Bu da sürekli nefsimi kalaylamaya dönüyor bazen çıkartıp dövmek mümkün olsaydı düşüncesi gelmiyor değil
Farkettim ki nefsini azarlasan o ondan da pay alır o kadar sinsi ki insan oğlu düşmanını içinde taşıyor
Nefsini tanıdıkça acizliğinin farkına varıyorsun Rabbim yardım etmese halim nice olurdu
Ölene kadar mücadeleye devam pes etmez isek yeneriz elbet bir gün

HÂMÛŞÎ Nickli Üyeden Alıntı

Bu mücadele hâlinin kendisi bile aslında insanın uyanıklığının tamamen sönmediğini gösteriyor. Zira nefisle hiç yüzleşmeyen kişi çoğu zaman böyle bir iç muhasebeye de girmez.

Şunu fark ediyorum: Nefisle uğraşta bazen sertlikten ziyade süreklilik daha belirleyici oluyor. Anlık yüklenmeler insanı yorabiliyor ama küçük ve devamlı bir dikkat hâli, zamanla daha kalıcı bir farkındalık oluşturuyor.

Neticede insan kendi gücüyle değil, farkında kalabildiği ölçüde yol alıyor. Rabbim bu uyanıklığı diri tutmayı hepimize nasip etsin.

Lilyum Nickli Üyeden Alıntı

Amin cümlemize

Nefsini bilen Rabbini bilir.

Mücadele ettikçe öğreneceğiz düz bir yol değil bazen bir adım ileri iki adım geri oluyor düştükçe daha sağlam kalkacağız İnşAllah

HÂMÛŞÎ Nickli Üyeden Alıntı

Çok doğru bir noktaya temas ettiniz. Bu yolun düz bir çizgi gibi ilerlemediğini insan biraz yürüyünce daha net fark ediyor. Bazen gerileme gibi görünen hâller bile, aslında insana kendi zayıf yerlerini gösterdiği için ayrı bir ders taşıyor.

Nefsi tanıma meselesi de galiba tam burada derinleşiyor. İnsan her düştüğünde, kendi gücünün sınırını biraz daha idrak ediyor. Bu da kulun dayanağını yavaş yavaş kendinden alıp Rabbine yöneltmesine vesile oluyor.

Rabbim istikametten ayırmadan, düşe kalka da olsa yürüyebilmeyi nasip etsin.