Ebedi yokluk mu ebedi cehennem mi daha kötü?

Bu söz tasavvufî fenâdan değil, yok oluştan bahseder. Oradaki “hiçlik”, nefsin arınmasıyla ulaşılan mahviyet değil; bütün şuurun, idrakin ve varlığın son bulması vehmidir. Said Nursî de tam burada insan ruhunun sırrını açığa vurur: İnsan, elemden kaçar; fakat ebedî yokluğu ondan da ağır görür. Demek ki ruhun derininde konuşan şey azap sevgisi değil, bekā iştiyakıdır.

__________________
Muhammedün Tâcü Ruslillâhi Qâtıbeten, Muhammedün Sâdiku’l-Akvâli ve’l-Kelimi. ﷺ