Bilinçaltı temizliği ile ilgili bildiğiniz yöntem?

Bilinçaltını İmam-ı Gazâli’nin dediği gibi çocuğun kalbine ve temiz bir toprağa da benzetebiliriz. İmam-ı Gazali: “Çocuğun kalbi, kıymetli bir cevher gibi temizdir. Mum gibi her şekli alabilir. Bütün yazı ve şekillerden uzaktır. Temiz bir toprak gibi olup, hangi tohum atılsa büyür. İyilik tohumu ekilirse din ve dünya saadetine kavuşur. Annesi, babası ve hocası sevabına ortak olur. Şayet fesat tohumu atılırsa helak olur; annesi, babası ve hocası günahına ortak olur.” der.Bilinçaltını kişinin çöp tenekesi olarak da görülebileceği ifade edilmektedir. Nasıl ki çöp tenekesine ne atarsan onu kabul ederse; bilinçaltı da her şeyi doğruluğuna ve yanlışlığına bakmadan kayıt eder. İster çeyizini, ister bileziğini, ister paranı, ister kitabını, ister çocuk bezini, ister yemek artığını, ister çocuğunu, istersen de kendini at, çöp hepsini kabul eder. Değerli ya da değersiz olması onun için önemli değildir. Onun görevi atılanları biriktirmektir. Ne zamana kadar? Dolunca ya da onu boşaltıncaya kadar!Doğruluğuna ve yanlışlığına bakmadan kaydettiği için bilinçaltını boş bir kasete de (Hafıza kartı) benzetebiliriz. Nasıl ki boş bir kasete ne yüklersen onu kaydederse, bilinçaltı da ona benzemektedir. Kasete daha sonra izlemek ya da dinlemek istenen önemli şeyler kaydediliyorsa bilinçaltına da önemli şeyleri kaydetmek gerekir. İnsanın kendisini daha iyi tanıması için bilinçaltını iyi tanıması gerekir. Çünkü bir insanın kendine yapabileceği en güzel şey bilinçaltını tanımasıdır.Kişi bilinçaltını iyi tanımak zorundadır; çünkü bilinçaltı kişinin istenmedik duygu ve düşüncelerinin saklandığı çöp tenekesi değil özünün saklandığı yerdir. Kişinin özünü oluşturan hatıralarla davranışlarının temelini oluşturan duygu ve düşünlerinin saklandığı yerdir.Bilinçaltı bilinmeyen bir denklem gibi beynimizin karanlık bir köşesini oluşturmaz. Tam aksine insanın sahip olduğu enerji kaynağı deposudur. Bilinçaltı, enerjisini kendine söylenen ve beklenen şekilde üretir. Kişi olumlu duygular içinde kendisini enerjik hissederken; olumsuz duygularda da kendini bitmişlik ve tükenmişlik içinde hisseder. Bunun en güzel örneği de dinlenilen müzik türüdür. Arabesk ya da duygusal fon müziği insanı durağanlaştırırken coşku ve heyecan dolu bir müzik insanın içine coşku doldurur.Bilinçaltının istenilen şekilde programlanabileceği konusunda Joseph Murphy: “Bilinçaltı aptaldır. Ne söylerseniz, ne düşünürseniz onu doğru kabul eder. Şakadan hiç anlamaz. Analiz bilincin görevidir.” der. Kişi “Kendime güveniyorum.” derse, bilinçaltı başarı için gerekli enerjiyi üretir. Yoksa kişi “Yapamam, beceremem!” derse, bilinçaltı başarı için gerekli enerjiyi üretmeyecek ve kişiyi başarısızlığa yol açan tükenmişlik haline sokacaktır.“Kendimi çok kötü hissediyorum.” diye bir düşünceyi aklımıza getirdiğimiz zaman bilinçaltı bunu doğru olarak kabul edecek ve beyin aracılığıyla vücudun organlarına bu şekilde mesaj gönderecektir. Bu mesajdan sonra başımız ağrımaya, boynumuz öne eğilmeye, omuzlarımız düşmeye hatta bazen midemiz bulanmaya başlayacaktır. Bunun yerine bilinçaltına “Kendimi harika hissediyorum.” dediğimizde bu sefer tam tersi olacaktır. Bilinçaltının asıl görevi kişiye yaşamını mutlu olarak devam ettirmesini sağlamaktır. Kişi, hayatını ne kadar pozitif yaşarsa bilinçaltına gidecek mesajlar da o kadar pozitif olacak ve hayatı yaşamaya değer bulacaktır. Yine kişi, hayatını ne kadar negatif yaşarsa bilinçaltına da o kadar olumsuz ve negatif mesajlar gidecektir. Negatif mesajdan dolayı kişi, hayatı zindan gibi algılayacak ve bütün olumsuzlukların kendisini bulduğunu ifade edecektir. 1950’li yıllarda bir İngiliz şilebi Portekiz’den aldığı içecekleri İskoçya’ya götürür. Demir attığı limanda yükünü boşalttıktan sonra, şilepte çalışan denizcilerden biri, içecek kolisi unutulup unutulmadığını denetlemek üzere soğuk hava deposuna girer. Onun içerde olduğunu fark etmeyen başka bir denizci ise, kapıyı dışardan kapatır. Soğuk hava deposunda mahsur kalan denizci, var gücüyle bağırır, çelik duvarları yumruklar, ama kimseye duyuramaz sesini. Çakısıyla içerden açmaya çalışır kapıyı, mümkün değildir. Boş şilep, yeni yükünü almak üzere Portekiz’e doğru yola çıkar. Mahsur denizci, depoda açlıktan ölmeyecek kadar yiyecek bulur. Ama deponun dondurucu soğuğuna fazla dayanamayacağının bilincindedir. Kapıyı açamayan çakısıyla, çelik duvarlara kendisini bekleyen ölüm sürecini yazmaya, daha doğrusu kazımaya başlar. Günbegün, adeta bilimsel bir titizlikle soğuğun vücuduna önce uyuşturucu sonra yavaş yavaş öldürücü etkilerini, el ve ayaklarının nasıl duyarsızlaştığını, donan burnunu ve buz gibi havanın dayanılmaz yakıcılığını anlatır.Şilep Lizbon’a demir attığında, soğuk hava deposunun kapısını açan kaptan, zavallı denizcinin cesediyle karşılaşır. Duvarlara kazıdığı acılı sonunu okur ve kendisi de hayretten dona kalır. Çünkü soğuk hava deposunun derecesi 19’dur. İskoçya’ya götürdükleri içeceklerin 18 derecede taşınması gerektiğinden, şilep yükünü boşalttıktan sonra soğutma sistemi zaten kapatılmış olup, kendi haline bırakılan deponun sıcaklığı bir derece de yükselmiştir. Yani biçare denizci donarak ölmemiş, donduğunu sandığı (ya da donacağına inandığı) için ölmüştür.

__________________
Yunusça sevgimizden anlamayana cevabımız Yavuzca olacaktır...