Alıntı:
Vakia Nickli Üyeden Alıntı
Ben bundan 2 yıl önce büyük bir acı yaşadım.
Annem kadar çok sevdiğim bir yakınımı kaybettim.
Haberi ilk aldığımda tıpkı filmlerdeki gibi dünya dönüyordu.
O esnada önümde 2 seçenek vardı.
Ya tefekkür edecektim yada isyan edecektim.
Tefekkür edip zikire dayandığım zaman acılarımın geçtiğini fark ettim.
Her şeyi unutuyordum ama zikirden bir an olsun uzaklaşsam/bıraksam canım yeniden yanmaya başlıyordu.
Ayetel kürsi ye dayandığım vakit karnımın doyduğunu fark ettim.
Günlerce yemek yemedim tokluk hissiyatı vardı.
İhlas suresine dayandığımda huşu ve mütevazilik gördüm.
Tahammül seviyem artmıştı sanki hiç bir şey can yakıcı gelmiyordu.
Ama farkındaydım ,
O saatten sonra hayatımdaki her şey kötü geçecekti.
O dönemlerde ağır bir musallat yaşadım.
Odada , sokakta her yerde aff edersin lavaboda dahi gölgeler görüyordum.
Sürekli tehdit eden varlıklar, anlaşmaya yanaşanlar.
Temas kurmaya çalışanlar ve temas kuranlar.
Bana kibir veriyorlardı.
Anlatamayacağım daha bir çok şey var.
Sonrasında iş hayatına atıldım.
13-14 yaşlarında çalışmaya başladım.
Sabahın köründen akşam millet yatana kadar.
Küçüktüm belki ama bana olan ihtiyaç büyüktü o işte.
İş babamındı ama patron gibi bir hayat yaşamadım .
Salgından çok etkilenmiştik.
42 yıllık köklü ve müşteri çevresi tüm ile ve civardaki illere yayılmış firmamızı kaybedecektik.
İflas bayrağını çekiyorduk anlayacağın.
Tefekkür ettik ve çalışmaya başladık.
Evvela işçileri çıkardık akabinde yeni düzen ve sistem kurduk işi kurtardık.
2 elemanın yaptığı işi ben o yaşlarda tek başıma yapıyordum.
Yıllarca böyle geçti.
Halada böyle geçiyor.
Bedenim ve ruhum yorgundu.
İşimizde çok sitresliydi.
Her gün birbirimizi yerdik iş’de.
Bizde çok intiharı düşündük ama şunu fark ettik.
Hiç bir şey benden önemli değil.
Ben ve canımdan. Neden bazı değersiz insanlar ve benim sayemde var olan bir kaç çul çaput ve bir kaç taş yığını için canıma kıyayım.
Ben her şeyden değerliyim dedim ve ibadetinde şifa olduğunu idrak edince zikire sarıldım.
Yani diyeceğim hayatında her ne olursa olsun hiç bir şey senden değerli değil.
Ölüm yeni bir başlangıçtır.
Ölümün her şeyin çaresi olduğuna inananlar müslüman değildir zaten.
Öteki dünyayı unutmaktır bu.
En basitinden daha kabir var.
Allah demeyecekmi benim verdiğim cana sen nasıl zarar verirsin.
Kabirde neler bekler intihar edeni hiç düşündünmü?
Boş ver ne olursa olsun boş-ver.
Bu gün giden yarın geri gelir.
Kim yarına çıkacağının garantisini verebilir.
Bir saat sonra bile ne olacağımızı bilmediğimiz bir dünya ve onun malı için üzülmeye ve canına kıyıp kıyamete kadar azap görmeye değermi .
Daha mizan var .
Bana yaz ister özelden ister buradan.
Benimle konuşabilirsin.
Seni sorgusuz dinlerim.
Sana tavsiyem benim yaptığımı yap ve tefekkür et.
Ben tefekkür ile çıktım işin içinden/karmaşadan
Sende tefekkür et.
Bana güven her şey yoluna giriyor allah biraz bakıyor ne yapacak kulum diye vallahi aldığını misliyle geri veriyor.
Üzülme.!
Bu aciz bedeninde sahibi o kainatında .
İstediğini yapar bizim hattimizemi isyan etmek.
İntihar baş kaldırmaktır.
Allaha meydan okumaktır.
Şeytan olmak demektir. Benim tabirle.
Bedenimide ruhumuzda bu dünyada ona ait.
İster öldürür ister yaşatır…!!!
Allah herşeyi bilendir.
|
Çok teşekkür ederim gerçekten biraz da olsa hem geçen zamandan dolayı hemde sizlerin beni anlamasından dolayı sakinleştim.
Alıntı:
Gönülköşkü Nickli Üyeden Alıntı
Güzel kardeşim tam olarak ne istiyorsun hayatında ,mesela ne için cabaladin da olmadı açıkça belirtirsen daha isabetli tavsiyelerde bulunabiliriz.Takdir edersin ki bu forumda dertliler çoğunlukta.Kuru tesellilerden ben de hoşlanmıyorum acikcası,senin de hoşlanmadığını düşünerek senin kendini biraz daha net ifade etmeni istiyorum.Ancak o zaman çözüm bulabiliriz.
|
Abi, merak edip sorduğun için teşekkür ederim. İstanbul'da güzel bir bölüm okuyordum, sonrasında ailevi sorunlar yaşadığım için yurt dışına gitmek istedim. O da nasip oldu, çok şükür ama uzun sürmedi. Rusya-Ukrayna savaşı çıktığı için dönmem gerekti. Sonrasında 1.5 yıl kadar boşlukta yaşadım. Boşa zaman harcamak dışında hiçbir şey yapmadım, sadece Gazali gibi yazarların tasavvuf kitaplarını okudum ve o kadar boş zamandan sonra bütün imanımı kaybettim galiba. Ya da bilmiyorum, depresyon yaşadım herhalde ve bu olayların tamamı (ailevi sorunlar da devam etti bu süreçte) donma haline girdim. Tasavvuf courses
Birkaç hafta önce kendime geldim ve ben ne yapıyorum bu hayatla diye sorgulamaya başladım. Ama artık geç kaldığımı düşünüyorum. Şu an gittiğim üniversite de pek başarılı değilim, ki daha önce hiç okul yüzünden zor duruma düşmedim.
Geç kalmamı düşünmemin nedenleri de: Ben şimdi meslek mi öğreneyim? Okulumu bitireyim? Bir yerde de vasıfsız olarak çalışmak istemiyorum. Babam maddi olarak her şeyimi karşılıyor ama kaç yaşına geldim, artık kendim halletmek istiyorum. Kimseye muhtaç olmadan hayatıma devam etmek ve bir şeyler başarmak istiyorum.
06.02.25, 23:51
Benzer Konular
Ağaç şeklinde
