intihar etmek istemiyorum, çare arıyorum.

Her gün daha fazla boğulduğumu hissediyorum. Sürekli kalbim sıkışıyor. Huzurlu uyuyamıyorum, huzurlu uyanmıyorum. Sürekli negatif yaşıyorum ve bu şekilde bir hayatın devam etmeyeceğini, açıkçası edemeyeceğini fazlasıyla biliyorum.

İlk kez birinden ya da birilerinden akıl isteyecek duruma geldim. "Her şey bir sınav" gibi sözleri yazmasanız da olur, çünkü bunu ben de biliyorum. Ama artık bana ağır geliyor ve kaldıramıyorum.

Bence yaşamak da bir sanattır ve ben bu sanatı icra edemediğimi düşünüyorum. Bana verilen her şeyi zamanla heba ettim ve şu an bulunduğum durum, kalan hayatımın en üst seviyesi muhtemelen. Bundan sonrasının tamamen yokuş aşağı gideceğini öngörebiliyorum.

O yüzden zorlamaya ve gerçekten mutsuz bir hayat yaşamaya değer mi? Buna yaşamak denir mi?

Gerçekten, son 3-4 yıldır tek bir güzel şey bile duymadım. Güzel tek bir olay bile yaşamadım. "Oh, şükürler olsun Allah'ım!" dememi gerektirecek en ufak bir olay bile olmadı.