Dua da Sebat ile Israr Arasındaki İnce Çizgi

Sevgili kardeşim, yazdıkların samimi bir hâlin taşması gibi; fakat burada adabın korunması çok mühim.

Allah Teâlâ’ya yakınlık, bizim inancımızda mekânî/bedenî bir yakınlık değildir; O ne bir cisimdir ne de mahlûkata benzer. Kur’ân’ın ölçüsü açık: “O’nun benzeri hiçbir şey yoktur.” (Şûrâ 42/11) ve “Gözler O’nu idrak edemez.” (En’âm 6/103).Ki sen bunları zaten halihazırda biliyorsun kardeşim. Bu sebeple “sarılmak, öpmek, öpücük atmak” gibi bedenî yakınlık ifadeleri, niyetin sevgi olsa bile, kolayca edep sınırını zedeleyebilir. Dua ederken Allah’a içini dökmek, yakınlık hissetmek güzeldir; ama bunu insanî temas diliyle dışa taşırmak doğru değildir.

Senin yapman gereken şey, bu sevgi taşmasını edep diliyle yeniden hizaya almak: “Ya Rabbi seni seviyorum” de; fakat bunu “sarılma/öpme” gibi temsillerle değil, tazim ve teslimiyetle söyle. Sevgi edepsizliğe dönüşmesin diye büyükler hep “mizan” der.

Gözünü kapatınca dönme, görüntüler görme meselesine gelince… ehli büyüklerimiz en doğru cevapları verirler sorularına...

Pratikte şu adab seni toparlar: Böyle bir taşma geldiği an dur, içinden “Estağfirullah” de, “Allah’ım beni edep üzere sabit kıl” diye dua et, sonra zikre daha sakin dön. Sevgi taşınca insanın ilk vazifesi, o sevgiyi ibadete ve güzel ahlâka çevirmektir; bedene ve hayale değil.

Haddimiz değil hüküm dağıtmak; ama çerçeve budur: Yakınlığı kalpte taşı, dili edeple tut, hayali büyütme. Doğrusunu Allah bilir; ehli olanlar tashih buyursun.